Το blog αυτό είναι η συνέχεια του fugazigr.wordpress.com. Η μετεξέλιξη του, θέλω να πιστεύω… τον τελευταίο καιρό που έγραφα, στο Fugazi, αναρωτιόμουν αν αυτό που κάνω είναι σωστό ή όχι… το να δείνω τροφή σε συνομοσιολογίες και την τρομοκρατία που γίνεται, για το τέλος του κόσμου, την Νέα Τάξη Πραγμάτων κτλ. Δεν θέλω να γίνω συμμέτοχος σε αυτό το παιχνίδι που γίνεται εις βάρος μας… το οποίο τουλάχιστον για μένα, είναι φανερό ότι πλέον γίνεται σκόπιμα και με στόχο, πιο πολύ το μυαλό μας, την ψυχή μας, παρά την ίδια μας την ζωή. Η συνέχεια λοιπόν εδώ…

Γιατί Λυκάων…

Ποιός ήταν ο Λυκάονας… Ο Λυκάων αναφέρεται ως ικανότατος, ευσεβής και δίκαιος βασιλιάς, ενώ οι γιοί του ως επώνυμοι ήρωες και ιδρυτές πόλεων. Ωστόσο, αυτός και οι γιοί του ασέβησαν προς τον Δία όταν τους επισκέφθηκε, δίνοντάς του να φάει ανθρώπινο κρέας για να διαπιστώσουν την παντογνωσία του. Ο θεός έσπρωξε μακριά του το πιάτο με αηδία και είτε σκότωσε τον βασιλιά και τους γιούς του με τον κεραυνό του, είτε τους μεταμόρφωσε σε λύκους (Απολλόδωρος ΙΙΙ 8, ΟβιδίουΜεταμορφώσεις I 198). Κάποιοι φθάνουν να πουν ότι ο Λυκάων έσφαξε και προσέφερε τον ίδιο τον γιο του, τον Νύκτιμο (Κλήμης Αλεξανδρείας: Προτρεπτικός ΙΙ 36, Νόννος: Διονυσ. XVIII 20, Αρνόβιος IV 24). Αλλά σύμφωνα με αντίθετη εκδοχή ο Νύκτιμος ήταν ο μόνος γιος που επέζησε και διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο. Κατά την παραλλαγή του Παυσανία (VIII 2), ο Λυκάων θυσίασε ένα βρέφος στον Δία επί του βωμού στο Λύκαιο όρος, και αμέσως μετά μεταμορφώθηκε σε λύκο. Αυτό συνδέεται με τον θρύλο ότι ένας άνθρωπος γινόταν λύκος κάθε χρόνο στην ετήσια θυσία προς τον Λύκαιο Δία, αλλά ξαναγινόταν άνθρωπος αν δεν έτρωγε ανθρώπινη σάρκα επί δέκα χρόνια. Ο μύθος έχει ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Κατά τον Weizsäcker, ο Λυκάων αντιστοιχεί σε προελληνικό θεό στον οποίο προσφέρονταν ανθρωποθυσίες και ο οποίος έφερε προελληνικό όνομα παρόμοιο με του λύκου, από όπου και η ιστορία της μεταμορφώσεώς του σε λύκο. Η λατρεία του αντικαταστάθηκε από εκείνη του ελληνικού Διός και στη συνέχεια ο Λυκάων ήταν κάτι σαν κακό πνεύμα που είχε προσβάλει τη νέα θεότητα σερβίροντάς της ανθρώπινο κρέας. Ο Robertson Smith θεωρεί τις θυσίες προς τον Λύκαιο Δία στην Αρκαδία καννιβαλικές εορτές μιας φυλής που είχε τον λύκο ως τοτέμ της. Ο Usener κ.ά. ταυτίζουν τον Λυκάονα με τον Λύκαιο Δία ως θεό του φωτός, που σφάζει τον γιο του Νύκτιμο (το σκοτάδι της νύχτας) ή που τον διαδέχεται ο γιος του, μία μεταφορά για την αιώνια διαδοχή ημέρας και νύκτας.

Ο μύθος του Λυκάονα λοιπόν, είναι ένας μύθος για την αιώνια εναλλαγή του φωτός και του σκότους… είτε πραγματικά (ημέρα – νύχτα), είτε ψυχικά, μέσα μας. Άλλοτε νιώθουμε χαρά, αγάπη, ευτυχία… και άλλοτε θέλουμε να κάνουμε κακό, νιώθουμε μίσος, μας φταίνε όλοι και όλα. Το ποιοι θα γίνουμε τελικά, εξαρτάται από εμάς. Όπως στην ιστορία με τους δύο λύκους… θα επιβιώσει αυτός που τρέφουμε, με τα συναισθήματα μας και τις πράξεις μας. Συνεπώς, ο καθένας μας είναι ο Λυκάονας, το ποιοι είμαστε και τι/ποιος θα μας διαδεχτεί, εξαρτάται από εμάς. Νομίζω πως όλοι πλέον έχουμε καταλάβει ότι για να ξαναβρούμε το φως και την ευτυχία μέσα μας, θα πρέπει να ξανά συμφιλιωθούμε με την Φύση, την ιστορία μας, τις παραδόσεις μας… και αυτό ακριβώς θα προσπαθήσει να κάνει, το blog αυτό. Εν συνεχεία λοιπόν του Fugazi, που για μένα ήταν, πιο πολύ, το σκοτεινό μέρος αυτής της προσπάθειας, αναλαμβάνει τα ηνία, αυτό το blog, ώστε να προσφέρει πιο πολύ Φως.