Όταν ξεκίνησα να βάζω κότες, όπως όλοι, ρώταγα δεξιά και αριστερά να μου πούνε για το πως να διαμορφώσω το κοτέτσι, συμβουλές κτλ. Με το πέρασμα του καιρού και την εμπειρία που αποκτώ, διαπιστώνω ότι οι τότε συμβουλές… ήτο μαλακίες! Δεν ξέρω πως έχει γίνει αυτό, αλλά ειδικά στην προηγούμενη γενιά (60-90 ετών), έχει επικρατήσει μία ιδέα για τις κότες, ότι είναι κάτι το ευτελές, που δεν θέλει καθόλου προσοχή, τις πετάς μέσα σε ένα χώρο 2χ2 και σου γεννάν αυγά αβέρτα… και όταν δεν το κάνουν, ρίχνουν ματζούνια στο νερό, πιπέρια, φώτα, λάμπες και ότι άλλο τους ερχόταν στο μυαλό.

Οι κότες, παρόλο που πλέον δεν υπάρχει ούτε μία ελεύθερη… παραμένουν να είναι πτηνά! Θέλουν την ίδια αντιμετώπιση, όπως και τα πτηνά που βρίσκονται στην Φύση. Δεν μπορείς να «βιάζεις» την Φύση, με ματζούνια, ούτε να κλείνεις τις κότες σε ένα χώρο 2χ2 (ή και λιγότερο), απεριποίητες, ακάθαρτες κτλ.

Έτσι λοιπόν.. ξεκινώντας και εγώ, με λάθος πληροφορίες… κατέληξα στο να κάνω λάθη. Το κοτέτσι αν και ευρύχωρο, ήταν εντελώς «γυμνό». Καθόλου χόρτα, λίγο χώμα, καθόλου δέντρα τριγύρω για σκιά και στο εσωτερικό είχα σκέτο τσιμέντο με «ραφιέρες» από κοτετσόσυρμα, ώστε να κουρνιάζουν οι κότες τα βράδια. Όλα αυτά είναι λάθος και σίγουρα θα σας δημιουργήσουν προβλήματα, που μάλλον δεν θα καταλάβετε το γιατί έγιναν.

Στην πορεία λοιπόν και αφού η πρώτη «φουρνιά» πουλερικών, μου έδωσε την απαραίτητη εμπειρία, πλέον η δεύτερη θα καλοπεράσει 🙂 Προστέθηκε περισσότερο χώμα στον προαύλιο χώρο, δύο δεντράκια (ροδακινιές), φύτρωσαν από κουκούτσια (από αποφάγια), και άφησα αρκετό χρόνο, ώστε να φυτρώσουν αρκετά χόρτα. Πλέον ο εξωτερικός χώρος, μοιάζει πολύ πιο φυσικός και όχι ένα στείρο περιβάλλον, που ήταν πριν.

Το μεγαλύτερο λάθος όμως, ήταν το εσωτερικό. Το δάπεδο τσιμέντο, μαζεύει ΤΗΝ βρώμα και δεν καθαρίζει εύκολα. Το ξέπλυμα με την μάνικα, είναι πέρα για πέρα λανθασμένη πρακτική! Έτσι, σιγά-σιγά, προσθέτω χώμα, άχυρα, μικρά κομμάτια από φλοιούς κα. Στην ουσία… μία στρώση, κάτι σαν κομπόστ, το οποίο θα ανανεώνεται συνεχώς. Το βρώμικο θα φεύγει και νέες στρώσεις από υλικά θα προστίθενται. Καταλαβαίνεις την διαφορά, ακόμα και από την μυρωδιά… δεν υπάρχει!

Ένα άλλο λάθος, ήταν τα «ράφια» με κοτετσόσυρμα, για να φωλιάζουν οι κότες. Βρώμιζαν πολύ γρήγορα και καθαρίζονταν δύσκολα. Μάλιστα είχα φτιάξει 2-3, για να μπορώ να τα εναλλάσσω, όσο άφηνα το βρώμικο, να ξεραθεί και να καθαρίσει πιο εύκολα. Η λύση… κλαδιά/δοκάρια! Οι κότες είναι πουλιά… θέλουν κλαδιά για να κουρνιάσουν. Ψάχνοντας στο internet, θα δείτε ότι στο εξωτερικό χρησιμοποιούνται ευρέως. Αντί για κλαδιά, εγώ έβαλα δοκάρια. Θα πρέπει να μπορείτε να τα αλλάζετε, καθώς με τον καιρό θα σαπίσουν, θα βρωμίσουν κτλ. Αντί όμως να τα βάλω, το ένα πάνω από το άλλο, όπως στις φωτογραφίες, μιας και είχα χώρο, τα έβαλα παράλληλα.

Οι κότες που πάνε στα πιο ψηλά «κλαδιά», είναι πιο «νταήδες». Αυτές που είναι κάτω θα παρ-ενοχλούνται και θα υπάρχουν θέματα συμπεριφοράς. Βάζοντας τες λοιπόν, όλες στο ίδιο ύψος, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα και επιπλέον, δεν θα βρωμίζονται οι από κάτω.

Γενικά… όσο και αν θεωρεί κάποιος «εύκολες» τις κότες, στην πραγματικότητα, είναι ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα… και όχι επειδή δεν είναι… αλλά επειδή εμείς κάνουμε λάθη, ακούγοντας ο ένας τον άλλον και ασκώντας λάθος πρακτικές.

Advertisements