Ειδικά τα τελευταία 10-20 χρόνια, έχω την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος, έχει ξεχάσει, την θέση του στην Φύση. Είτε επειδή ζούμε μακριά από αυτήν, πλέον, είτε επειδή την καταστρέφουμε, θεωρούμε ότι είμαστε κάτι το ξέχωρο από αυτήν. Θεωρούμε την Φύση, κάτι σαν ιδιοκτησία, κάτι σαν χώρο αναψυχής, κάτι που χρειάζεται προστασία, αλλά ειλικρινά δεν θεωρούμε ότι είμαστε ένα ενιαίο κομμάτι με αυτήν και από την οποία, ναι μεν εξαρτόμαστε, αλλά εξαρτιέται και αυτή από εμάς.

Ειδικά με την εξέλιξη της επιστήμης, κρατάμε μία στάση, ότι ο άνθρωπος είναι κάτι που ως διά μαγείας, έχει “τοποθετηθεί” στην Φύση και όχι ότι έχει μεγαλώσει, αναπτυχθεί μέσα σε αυτήν. Θεωρούμε την ύπαρξη μας, σχεδόν ξένη προς αυτήν, είτε γιατί νιώθουμε ενοχές, επειδή την καταστρέφουμε, είτε επειδή νιώθουμε πολύ μικροί και ασήμαντοι, μέσα σε αυτήν αλλά και ολόκληρο το σύμπαν.

Ξεχνάμε όμως δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Το ένα είναι ότι ο άνθρωπος, δημιουργήθηκε μέσα σε αυτήν την Φύση και αναπτύχθηκε μέσα σε αυτήν, αλλά και από αυτήν. Το ίδιο μας το σώμα, δείχνει ξεκάθαρα ότι έχουμε προσαρμοστεί μέσα σε αυτήν και πως είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της. Σε κάθε ήπειρο, ο άνθρωπος έχει διαφορετικό χρώμα και συνήθειες, επειδή απλά προσαρμόστηκε στο περιβάλλον που αναπτύχθηκε. Ανέπτυξε αισθήσεις, όργανα, εξυπνάδα, όλα βασισμένα στο περιβάλλον του. Συνεπώς, είμαστε αποδεδειγμένα, αναπόσπαστο κομμάτι της Φύσης και όχι απλά κάτι το “θεόσταλτο” και τυχαίο, που “κάποιοι” μας “φύτεψαν” εδώ, για δικούς τους λόγους.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό, που ξεχνάμε, είναι ότι η Φύση, μπορεί μεν να κάνει “λάθη”, δεν κάνει όμως τίποτα το άχρηστο, το περιττό, που δεν έχει καμία χρήση μέσα σε αυτήν. Η Φύση είναι ένας οργανισμός, η ίδια, που μεταλλάσσεται συνεχώς, κάνει δοκιμές, αλλά ποτέ δεν φτιάχνει κάτι άχρηστο και άνευ σημασίας. Από τον πιο μικρό οργανισμό, μέχρι τον πιο εξελιγμένο. Και αυτό, συμπεριλαμβάνει και εμάς. Μπορεί να μην είμαστε σίγουροι, για το τι ακριβώς κάνει με εμάς η Φύση ή να μην έχουμε καν ιδέα, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα και ειδικά ότι σων και καλά, είμαστε “άχρηστοι”/”φυτευτοί” ή μία σταγόνα στο απέραντο σύμπαν.

Αν σκεφτούμε το πόσο πολύπλοκος είναι ο οργανισμός μας, τα ποσά ενέργειας που καταναλώνονται για να γεννηθούμε, να μεγαλώσουμε, τους βιολογικούς μηχανισμούς που έχουν αναπτυχθεί μόνο και μόνο για να μπορούμε εμείς να ζούμε, να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε… και το τι επιρροή έχει η ύπαρξη μας, στην εντροπία του συστήματος που ονομάζουμε Φύση και σύμπαν… θα έλεγα πως, όχι μόνο δεν είμαστε ασήμαντοι, αλλά ειλικρινά είμαστε κάτι το ξεχωριστό! Μέσα σε αυτή την λέξη όμως, “ξεχωριστό”, κρύβονται τόσα πολλά, που μέσα στην καθημερινότητα μας, τα ξεχνάμε και τα προσπερνάμε.

Μπορεί η Φύση, να έφτιαξε τον Άνθρωπο και να κατανάλωσε ενέργεια και ευρηματικότητα, δεν το έκανε όμως για την “πλάκα” της. Έχει κάποιο συγκεκριμένο λόγο και σκοπό για εμάς, τον οποίο ούτε ξέρουμε και ίσως ούτε και να μας αρέσει. Το λέω αυτό, γιατί αν παρατηρήσουμε την Φύση, θα δούμε ότι μέσα σε αυτήν, υπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες όντων… οι κυνηγοί και οι κυνηγημένοι! Ότι δεν κυνηγά, απλά καταναλώνεται, αλλά και ότι κυνηγά, συνήθως κυνηγιέται από κάτι άλλο. Έτσι είναι η Φύση, έτσι λειτουργεί. Οι μικροοργανισμοί καταναλώνονται από τα φυτά, τα φυτά καταναλώνονται από τα σαρκοβόρα, τα οποία συνήθως κυνηγά ο άνθρωπος… και; μετά τι; Η “τροφική” αλυσίδα σταματά εκεί; ή μήπως συνεχίζει, με έναν διαφορετικό τρόπο, που είτε δεν ξέρουμε, είτε δεν κατανοούμε, είτε δεν θέλουμε να μάθουμε και άλλα πολλά. Από την άλλη, αν δεν ισχύει αυτό και η αλυσίδα, απλά σταματά εκεί, τότε πολύ απλά σημαίνει, ότι είμαστε οι “άρχοντες” αυτού του κόσμου και όλα αυτά φτιάχτηκαν/προσφέρονται για/σε εμάς και μόνο ασήμαντοι δεν είμαστε.

Συνεπώς, αφού αποδεδειγμένα δεν είμαστε κάτι το τυχαίο, θα πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε και ανάλογα, γιατί δυστυχώς… δεν! Αν όντως είμαστε “τροφή” προς βρώση, κάποιον ανώτερων όντων, θα πρέπει να μάθουμε να αμυνόμαστε, όπως και άλλα όντα αυτού του συστήματος που αποκαλούμε Φύση. Αν είμαστε είμαστε κάτι το, άξιο, που του παρέχονται όλα αυτά τα καλά που απολαμβάνουμε στην Ζωή, τότε θα πρέπει να μάθουμε να δείχνουμε και τον ανάλογο σεβασμό, αλλά και να “γευόμαστε” αυτά που μας προσφέρονται, με μέτρο, με κατανόηση, με σεβασμό. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι δεν μας αξίζει να αλληλοσκοτωνόμαστε, να αδιαφορούμε για τους ομοίους μας, να κάνουμε αυτοσκοπό την κατανάλωση υλικών αγαθών και όλα αυτά τα άσχημα, που βλέπουμε να γίνονται καθημερινά στους δρόμους.

Καμία δύναμη δεν είναι πλέον ικανή ώστε να τα καταφέρει να μας σταματήσει έχει γίνει η αρχή σπιθαμή προς σπιθαμή ανακτούμε την ηλιακή μας φύση.

Advertisements