Μιας και ζούμε στην εποχή της «απομίμησης» και της «κινεζιάς», δεν θα μπορούσε και ο τομέας των εκπαιδευτικών σεμιναρίων, διαφόρων «ειδικών» σχολών/ομάδων και της «ψεύτικης» γνώσεις, δεν θα μπορούσε να μείνει, ανεπηρέαστος. Ειδικά με την διάδοση του Internet/Facebook, πλέον όλοι έχουμε γίνει ειδικοί και ειδήμονες. Γι ‘αυτό, πάμε να δούμε ορισμένα πραγματάκια.

Καταρχάς, ο καθένα είναι ελεύθερος να οργανώσει το οποιοδήποτε σεμινάριο/ομάδα και να πει/δείξει, αυτά που θέλει. Δεν το απαγορεύει κανείς. Αυτός όμως που θα το κάνει, έχει την υποχρέωση να αποδείξει ή όχι, το επίπεδο γνώσεων του, στους παρευρισκόμενους/συμμετέχοντες. Μπορεί εγώ να κάνω ένα σεμινάριο «επιβίωσης», αλλά ποιος είμαι εγώ; Τι επίπεδο γνώσεων έχω; Μπορώ να το αποδείξω; Έχω πιστοποίηση; Οι συμμετέχοντες το ξέρουν; Ο καθένας μπορεί να ισχυρίζεται ότι θέλει για το επίπεδο γνώσεων του, αλλά όταν λες και κάνεις πράγματα που έχουν να κάνουν με θέματα ζωής και θανάτου, το λιγότερο, θα πρέπει να έχεις μία πιστοποίηση. Μάλιστα, οι συμμετέχοντες, έχουν την ίδια ευθύνη, καθώς θα πρέπει από μόνοι τους να ζητάνε να δουν και να μάθουν για αυτή την πιστοποίηση και όχι να πέφτουν εύκολα θύματα, του κάθε τυχάρπαστου. Όταν λοιπόν, θέλουμε να συμμετάσχουμε σε ένα σεμινάριο/ομάδα, που ασχολείται με κάτι σοβαρό, το πρώτο που πρέπει να κάνουμε, είναι να ζητήσουμε αποδείξεις! (Ακόμα και της εφορίας 😉 ).

Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που τα όποια σεμινάρια, δεν είναι τόσο σοβαρά ή ασχολούνται με πιο ήπια θέματα. Αυτό δεν σημαίνει όμως, πως ότι ακούσουμε από εκεί είναι και σωστό ή δεν έχει ελλείψεις/παραλείψεις. Αν θέλουμε να είμαστε 100% σίγουροι, θα πρέπει, αυτό που είδαμε εκεί, να το επιβεβαιώσουμε και από άλλες πηγές. Τα «σεμινάρια» και οι διάφορες εκδηλώσεις συλλόγων/ομάδων, δεν είναι σχολεία, ούτε παρέχουν πάντα 100% έγκυρες γνώσεις. Σίγουρα είναι μία καλή αρχή, για να μάθουμε πέντε πράγματα και να κάνουμε ένα ξεκίνημα, σε κάτι νέο, αλλά ως εκεί. Μπορεί, μία επίδειξη κονσερβοποίησης να μας δώσει μία σφαιρική εικόνα (ίσως και πιο καλή), αλλά αν πάνω στην βαβούρα, ο διοργανωτής ξεχάσει μισό βασικό πράγμα, μπορεί να μας στείλει «αδιάβαστους» που λένε. Το ίδιο και σε μία παρουσίαση σαπωνοποίησης.

Και φτάνουμε στο ρεζουμέ της υπόθεσης, που δεν είναι άλλο, από το χρήμα! Πολλά από αυτά τα «σχολεία»/»σεμινάρια», έχουν κόστος συμμετοχής. Μέχρι ένα σημείο, καλά κάνουν, καθώς τα πάντα έχουν ένα κόστος για να πραγματοποιηθούν. Άλλο όμως να δίνεις 5 ευρώ, για ένα σεμινάριο και άλλο 25,50,100 για ένα «σχολείο επιβίωσης». Εκεί, ο εκπαιδευτείς θα πρέπει να σου δικαιολογήσει το κόστος αυτό και σίγουρα δεν εννοώ μόνο για τα υλικά, αλλά για το επίπεδο γνώσεων που σου προσφέρει. Αν δώσεις 50 ευρώ σε κάποιον που έμαθε για την επιβίωση από το Internet ή έτυχε να ήταν ΛΟΚατζής, είναι απλώς χάσιμο. Αν όμως δώσεις 100,200,300 σε κάποιο σχολείο που α) έχει πιστοποίηση και β) θα σου δώσει και εσένα κάποια πιστοποίηση, τότε αξίζει και παρά αξίζει. Δεν είναι θέμα χρημάτων, αλλά γνώσεων. Πας για να μάθεις. Αν μάθεις και μάλιστα σωστά, αξίζει, αν όχι, όχι μόνο δεν αξίζει, αλλά πιθανόν να θέτεις και τον εαυτό σου σε κίνδυνο.

Σαν παράδειγμα, θα σας παρουσιάσω μία ομάδα πεζοπόρων, που ναι μεν τα παιδιά που την έκαναν έχουν κέφι και μεράκι, μπορεί οι ίδιοι να είναι υγιείς και σωματικά ικανοί να ανεβούν οπουδήποτε, αλλά σε επίπεδο διοργάνωσης πεζοπορικών εξορμήσεων, είναι το λιγότερο επικίνδυνοι. Για κάθε εξόρμηση μπορεί να ζητάνε ένα ποσό από 30-100 ευρώ, ανάλογα με τις παροχές, όμως αυτά που δεν κάνουν ή κάνουν εσφαλμένα είναι που σε βγάζουν από τα ρούχα σου. Οποιαδήποτε ομοιότης με την πραγματικότητα είναι τυχαία…

  • Οι αν-αγγελίες τους, απευθύνονται σε όλους! Υπέρβαρους, αγύμναστους, χωρίς υλικά, αδαής, αρρώστους… ότι θέλεις.
  • Ποτέ κανείς δεν ρωτά, αν κάποιος από τους συμμετέχοντες έχει κάποια πάθηση ή πρόβλημα υγείας.
  • Αν έχουν νερό, πόσο, τροφή κτλ, ποτέ μα ποτέ δεν ελέγχεται… όπως λένε σχεδόν σε όλες τις πεζοπορικές εξορμήσεις, ακόμα και οι σύλλογοι «ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του»… αν μπορεί κάποιος, ας μου εξηγήσει τι σημαίνει αυτό.
  • Σε εξόρμηση που έγινε μέσα σε ποτάμι, κανείς δεν ενημερώθηκε για τους πιθανούς κινδύνους πχ φούσκωμα του ποταμού, από ξαφνική μπόρα.
  • Σε διανυκτέρευση σε βουνό, κανείς από τους διοργανωτές δεν έκατσε σκηνοφύλακας… (προφανώς δεν υπήρχε λόγος ), φαγητά, ποτά, σνακ, όλα δίπλα ακριβώς από τις σκηνές και φυσικά, συγκεκριμένο μέρος ως τουαλέτα δεν υπήρχε… καθένας όπου νομίζει ντε…
  • Το λεωφορείο της ομάδας, μπορεί να σταματά σε όποιο σημείο του οδικού άξονα και να περιμένει/παραλαμβάνει τους συμμετέχοντες. Ε, μα… αφού ο οδηγός έχει τα alarm αναμμένα…

Αυτά και άλλα πολλά, συμβαίνουν σε πολλές ομάδες, που τελευταία ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια, καθώς σίγουρα, η κρίση έχει «χτυπήσει» πολλούς και ο καθένας προσπαθεί να βρει ένα εισόδημα, με τον όποιο τρόπο. Για να μην είμαι άδικος, να πω πως τέτοια πράγματα, συμβαίνουν σε όλα τα επαγγέλματα/ενασχολήσεις και όχι μόνο στην πεζοπορία/επιβίωση/Α’ Βοήθειες.

Κανείς δεν πρόκειται να μας προστατέψει από τέτοιες περιπτώσεις. Ειδικά στην Ελλάδα της «κρίσης». Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει από μόνοι μας να μάθουμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας και όπως έλεγε και μία παλιά διαφήμιση… «αγαπάς την Ελλάδα; Ζήτα απόδειξη». 🙂 Ζητάτε αποδείξεις λοιπόν… και όχι της εφορίας. Αν ο διοργανωτής δεν είναι επαγγελματίας, οφείλει να το πει και εμείς, να εκλάβουμε τα όσα ειπωθούν, ως προς αμφισβήτηση και διερεύνηση. Όχι λοιπόν, στα «κινέζικα σεμινάρια»… 😉

Advertisements