Βασικά, πως θα ήθελα να ήταν και όχι ακριβώς πως είναι. Η ανάρτηση αυτή έχει να κάνει με την δική μου “οπτική” στο θέμα, τι έχω “εισπράξει”, από το διάστημα που ασχολούμαι και τι πιστεύω πως χρειάζεται. Σίγουρα, μπορεί να διαφωνείτε/συμφωνείτε, σκοπός όμως είναι, όχι μόνο να δούμε/βρούμε τα στραβά και να τα διορθώσουμε, αλλά και να δώσουμε μία “ώθηση” στην (ορεινή) πεζοπορία, προς το μέλλον. Ξεκινάμε λοιπόν…

Όταν πρωτοξεκίνησα, ναι μεν είχα ασχοληθεί με εξοπλισμό, κανόνες ασφαλείας και γενικά θεωρητικά πράγματα, αλλά από ουσία και πράξη τίποτα. Ξεκινώντας λοιπόν, και βρισκόμενος στο δάσος, ανάμεσα σε άλλους (άπειρους και έμπειρους), διαπίστωσα το εξής… Χάος! Από κάθε άποψη. Καθένας ήταν στον κόσμο του, άλλοι είχαν εξοπλισμό, άλλοι όχι, ομάδα δεν υπήρχε, αλλά μία μάζα που κινιόταν άναρχα και χωρίς επιφυλάξεις. Η δε διαδρομή, στο μεγαλύτερο μέρος, χωρίς συματοδότηση, με πολλά μονοπάτια, που το ένα, έμπλεκε με το άλλο, οι χάρτες ανενημέρωτοι, με λάθη, με κλίμακα που στην ουσία δεν προσφέρει τίποτα. Οι τοπικές κοινωνίες, τελείως στον κόσμο τους, χωρίς να γνωρίζουν καν τι πλούτο κρύβει η περιοχή τους και ανίκανοι εντελώς να τον αξιοποιήσουν. Με τρεις λέξεις… λάθη, λάθη, λάθη, παντού!

Βλέποντας λοιπόν αυτό το “τοπίο” και επειδή ήθελα να προσφέρω κάπως, αυτό που σκέφτηκα, ήταν να βοηθήσω και να παρακινήσω άλλους, στο να κάνουμε σηματοδότηση και να ανοίξουμε τα μονοπάτια, ώστε και άλλοι, να μπορέσουν να καταφέρουν να περπατήσουν σε αυτά. Λάθος!

Όσα σήματα και να βάλεις σε ένα μονοπάτι, όσο καθαρό και να το έχεις, αν ο πεζοπόρος, είναι αρχάριος, αδαής, χωρίς συναίσθηση του κινδύνου, ηλίθιος, δεν αλλάζει κάτι. Ίσα ίσα, δίνεις το “δικαίωμα” σε έναν αδαή, να ρισκάρει την ζωή του, θεωρώντας ότι το μονοπάτι, είναι καλά σηματοδοτημένο και είτε δεν θα χαθεί, είτε δεν θα πάθει τίποτα. Είναι δηλαδή, σαν να τον σπρώχνεις να κάνει μαλακία. Αφήστε δε, που η σηματοδότηση και διάνοιξη μονοπατιού, δεν είναι κάτι εύκολο και δεν θα έπρεπε να γίνεται από μη έμπειρους και ανοργάνωτα. Επιπλέον, γεμίζεις τον τόπο με πλαστικό, χρώμα, αλλάζεις το τοπίο με παρεμβάσεις και στην προσπάθεια σου, να πετύχεις κάτι θετικό, αλλοιώνεις και μολύνεις την Φύση. Οπότε τι;

Δυστυχώς δεν θα προτείνω κάτι εύκολο και σίγουρα, όχι κάτι διαφορετικό, σε σχέση με άλλους τομείς αναψυχής, εκπαίδευσεις, χόμπι κτλ. Τι χρειαζόμαστε λοιπόν:

Παιδεία
Όχι μαθηματικά και έκθεση φυσικα 🙂 αλλά να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε στην Φύση και να την σεβόμαστε. Να γνωρίζουμε τι χρειάζεται και τι όχι. Να μάθουμε πως να την προστατεύουμε και πως να μην την βλάπτουμε. Να μάθουμε σεβασμό απέναντι στο δάσος, το μονοπάτι και τις καιρικές συνθήκες. Αυτό χρειάζεται επαφή με την Φύση. Από το δωμάτιο με το laptop, δεν γίνεται τίποτα. Αν τα παιδιά δεν έχουν από νωρίς επαφή με το δάσος, το camping, την οργανωμένη κατασκήνωση, τον προσκοπισμό κτλ, δεν πρόκειται να μάθουν να σέβονται την Φύση και να αποκτήσουν την σωστή παιδεία.

Εκπαίδευση
Δεν χρειάζεται να υπάρχουν σχολές ορειβασίας, για να κάνει κάποιος ορεινή πεζοπορία. Αν κοντά στα μονοπάτια, υπάρχουν σύλλογοι, οδηγοί βουνού, συνοδοί και δουλέψουν συστηματικά, με πρόγραμμα, θα μπορούσαν να μάθουν στον κόσμο και κυρίως στα παιδιά, πως να συμπεριφέρονται στην Φύση. Απλά και βασικά πράγματα που θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι. Όπως κάποιος εκπαιδεύεται για να οδηγήσει μηχανή ή αυτοκίνητο, έτσι θα έπρεπε να εκπαιδευτεί και στο πως να κυκλοφορεί στο Δάσος. Οι αδαής, νομίζουν ότι είναι κάτι εύκολο και απλό, δεν είναι όμως έτσι. Κάθε χρόνο, έχουμε δεκάδες περιστατικά με άτομα, που χάθηκαν στο βουνό και κινητοποιήθηκαν οι αρχές για να τους διασώσουν. Μάλιστα έχουν υπάρξει και θάνατοι.

Κατηγοριοποίηση Μονοπατιών
Κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει μια σωστή οργάνωση και διαχείριση των μονοπατιών και δεν εννοώ μόνο την σηματοδότηση και χαρτογράφηση. Δεν είναι όλα τα μονοπάτια, για όλους τους πεζοπόρους. Δεν είναι δυνατόν ο αδαής, να μπορεί να ανέβει στον Όλυμπο, χωρίς εμπειρία, χωρίς εξοπλισμό. Ίσως θα έπρεπε να υπάρχει κάτι σαν “δίπλωμα”/πιστοποίηση, που να αποδεικνύει την εμπειρία και την φυσική κατάσταση του πεζοπόρου. Και μπορεί να πείτε “σιγά μην πάει ο άσχετος να ανέβει στον Όλυμπο”, όμως ο άσχετος πάει και ανεβαίνει σε γκρεμίλες, κάνει μεγάλες αποστάσεις, μόνο και μόνο επειδή τον παρέσυρε η παρέα, διασχίζει ποτάμια, μέσα στην κύτη τους, με το νερό ως το γόνατο κτλ. Για μένα, θα πρέπει να υπάρχουν μονοπάτια, ελεύθερα για τον καθένα, που θα είναι πολύ εύκολα και από κει και πέρα, μονοπάτια σε κατηγορίες ανάλογα την δυσκολία τους, ελεύθερα μόνο σε όσους έχουν την εμπειρία να τα διαβούν. Σε κάποιους θα φανεί κάπως τραβηγμένο, αλλά για σκεφτείτε πχ ο κάθε οδηγός, να μπορεί να μπει σε οποιαδήποτε πίστα και να κάνει ότι θέλει. Γιατί λοιπόν ο κάθε τυχάρπαστος, να μπορεί να πηγαίνει σε όποιο μονοπάτι θέλει και μετά να τρέχει τις τοπικές αρχές, να τον σώσουν.

Οργάνωση του Κλάδου
Όπως και σε άλλους κλάδους, αυτό που επικρατεί, είναι ο καθένας μόνος του. Δεν υπάρχει συλλογική προσπάθεια και όταν πάει να υπάρξει, οι προστριβές καταστρέφουν τα πάντα. Δυστυχώς όμως δεν γίνεται διαφορετικά. Αν όλοι οι σύλλογοι μαζί δεν οργανωθούν από κοινού να θέσουν κανόνες και όρια, να ασκήσουν πίεση, αλλά και να καθοδηγήσουν όλους τους φορείς, ώστε να θεσπιστούν κανόνες ασφαλείας, να γίνει συστηματική χαρτογράφηση, κατηγοριοποίηση των μονοπατιών, να προβληθούν τουριστικά τα βουνά της Ελλάδας, να βρουν τρόπους τουριστικής εκμετάλλευσης με οργανωμένο και ασφαλή τρόπο… τότε, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.

Κλείνοντας να πω, ότι έχοντας πλήρη συναίσθηση του που ζω… ειλικρινά δεν περιμένω τίποτα να γίνει. Τα πράγματα θα συνεχίσουν ως έχουν και απλά κάθε χρόνο, θα χάνονται ζωές, χρήματα, ευκαιρίες που κάποιοι τόποι τις έχουν πραγματικά ανάγκη. Και τα χρήματα… πάει στο διάολο, αλλά να χάνονται ζωές, επειδή κάποιοι δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου και ρισκάρουν όχι μόνο την ζωή τους, αλλά και την ζωή άλλων, είναι κρίμα και έγκλημα.

Advertisements