…ή να το πω κάπως διαφορετικά, πως η ανθρωπότητα έχασε ένα κομμάτι της, που έχει να κάνει με την ελευθερία, σε όλα τα επίπεδα, πνεύματος, σωματική, έκφρασης στον λόγο, στο να μπορείς να πιστεύεις σε ότι θες κτλ. Όχι μόνο χάσαμε αυτή την ελευθερία, αλλά ξε/χάσαμε και το πως μπορεί να την πάρουμε πάλι πίσω. Δεν μας νοιάζει πια… δεν θέλουμε… αρκεί να περνάμε καλά ή έστω να έχουμε ένα πιάτο φαγητό.

Έχουμε την εντύπωση πως, επειδή κατοικούμε σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη και μέχρι τώρα είχαμε διαφορετικά ήθη και έθιμα, οι λαοί είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Μέχρι ένα σημείο ίσως… όμως οι λαοί, έχουν έρθει τόσο κοντά, όσο ποτέ άλλοτε. Όχι όμως σε επίπεδο πχ αγάπης, αλληλοϋποστήριξης κτλ, αλλά κυρίως σαν μόρφωση, σαν διασκέδαση, σαν συνήθειες, σαν χόμπι κα. Αυτό που λέμε “δυτικός πολιτισμός”, έχει εισχωρήσει σε όλα τα μήκη και πλάτη. Ακόμα και ο Κινέζος που πριν μερικά χρόνια, έψαχνε να φάει έντομα, πλέον παρακολουθεί μεγάλες ταινίες του Hollywood, τρώει fast food, έμαθε το instagram, το facebook, το youtube και το να αναρτά κάθε μαλακία που κάνει εκεί. Εννοείτε όπου “Κινέζος” βάλτε οποιαδήποτε φυλή… Ο τρόπος διασκέδασης, παντού κοινός και συμπτωματικά, τα ήθη και έθιμα των ντόπιων λαών, παραγκωνίζονται, χλευάζονται, περνάνε στην λήθη. Έτσι για παράδειγμα, δείτε πόσες Αμερικάνικες ταινίες προβάλλονται κάθε χρόνο και πόσες άλλων χωρών, που συνήθως έχουν να δείξουν κάτι καλύτερο…

Εντάξει στην διασκέδαση, στην τέχνη, στο life style, να υπάρχουν κοινά… όμως παρόμοια φαινόμενα, παρατηρούνται και σε άλλους τομείς, με πολύ σημαντικό εκείνο της Θρησκείας. Έτσι απλά, σκεφτείτε πόσες θρησκείες υπήρχαν κάποτε και πόσες σήμερα. Σίγουρα κάποιοι αυτό το θεωρούν καλό, δυστυχώς όμως δεν είναι, με τρανή απόδειξη το ότι στην αρχαιότητα που υπήρχαν κάθε λογής θεότητες, δεν υπήρξε σχεδόν κανένας θρησκευτικός πόλεμος, ενώ σήμερα που στην ουσία όλοι “πιστεύουν” σε έναν Θεό, καθημερινά μετράμε θύματα ενός ακήρυχτου θρησκευτικού πολέμου και όχι μόνο. Αν κάποτε έλεγες ότι πίστευες στον Όσιρι ή στον Δία, δεν έτρεχε και τίποτα. Ναι υπήρχαν και τότε κάποιες διαμάχες, αλλά σε καμία περίπτωση όπως έγινε με τις Σταυροφορίες και αυτό που συνεχίζεται να γίνεται σήμερα, όπου έχουμε φτάσει να λέμε πως Ισλαμιστής και τρομοκράτης, είναι το ίδιο πράγμα.

Το χειρότερο δε, από όλα, είναι πως σήμερα, μεγάλο μέρος των πολιτών σε αρκετές χώρες, δεν σκέπτεται και δεν θεωρεί τον εαυτό του ένα αναπόσπαστο κομμάτι μίας χώρας, ενός έθνους, αλλά ότι είναι όντως πολίτης του κόσμου και μπορεί να πάει οπουδήποτε, αφήνοντας πίσω ήθη, έθιμα, ιστορία κτλ. Όσο και να προσπαθεί κανείς, όταν ξενιτεύεσαι, σίγουρα θα “αφήσεις” κάποια πράγματα. Έτσι για παράδειγμα, δείτε τις τρίτες, τέταρτες γενιές Ελληνο-Αμερικάνων, που πλέον στην πλειοψηφία τους, ούτε Ελληνικά δεν ξέρουν και σίγουρα, σαν χαρακτήρες και ιδιοσυγκρασία, δεν έχουν καμία σχέση με κάποιον που μεγαλώνει και ζει στην Ελλάδα. Και αυτό είναι φυσικό, δεν το κακό χαρακτηρίζω… αυτό που δεν συμφωνώ, είναι να θεωρεί ότι επειδή στην χώρα του, εκεί που μεγάλωσε, υπάρχει πόνος και δυστυχία, να τα παρατάς έτσι απλά και να σηκώνεσαι να φεύγεις για άλλες χώρες. Αν η χώρα σου δεινοπαθεί και σε χρειάζεται, δεν φεύγεις, κάθεσαι εκεί να αγωνιστείς. Εννοείτε, δεν το λέω μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλους αυτούς τους λαούς που παρατηρείτε αυτό το φαινόμενο. Αυτή την στιγμή ανά την υφήλιο, γίνεται μια ανακατανομή πληθυσμού, που δεν νομίζω να έχει συμβεί ξανά. Και αυτός είναι άλλος ένας λόγος, που οι λαοί “μπασταρδεύονται” μεταξύ τους και δημιουργείτε αυτό που αναφέρω ως “πολίτης του κόσμου”.

Ένας “πολίτης” χωρίς ρίζες, χωρίς πραγματική ιστορία, αφού δεν ξέρει καν ποια είναι αυτή, με κοινά ήθη, έθιμα, ενδιαφέροντα με άλλους “πολίτες” στην άλλη άκρη του κόσμου και το σημαντικότερο, χωρίς καμία “όρεξη”, να διεκδικήσει τίποτα. Παίρνει ότι του δίνουν και απλά το βουλώνει. Σκύβει το κεφάλι και πάει εκεί που ακριβώς, τα “μεγάλα κεφάλια” αυτού του κόσμου, του υποδείξουν. Αυτός ο “πολίτης” δεν παράγει πολιτισμό, δεν δημιουργεί ιστορία, απλά αναμασά ότι του έχουν δώσει, μέσα από αυτό που λέμε “δυτικός πολιτισμός”. Είναι ο τέλειος “πολίτης” για έναν κόσμο, που παραπαίει, παρακμάζει και το χειρότερο, για έναν κόσμο που θα συνεχίσουν να εξουσιάζουν οι λίγοι… και ο “πολίτης του κόσμου”, θα τρώει τα “ψίχουλα”.

Έχουμε μπει, σε μία πολύ σκοτεινή περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας, που την έκταση της και το τι θα μας φέρει, ΑΝ το έχει συνειδητοποιήσει κανείς πραγματικά, στην πλήρη έκταση του. Εννοείτε πως ούτε και εγώ. Η εντροπία της κοινωνίας και του πλανήτη ολόκληρου, μειώνεται… και όταν αυτό συμβεί σε ένα οποιοδήποτε σύστημα, είτε κοινωνικό, είτε φυσικό, μόνο μεγάλες ανακατωσούρες, ανακατατάξεις γίνονται. Ένα απλό παράδειγμα είναι ο Ναζισμός. Μέχρι τον Ναζισμό, στην Γερμανία, οι πολίτες, ο καθένας, είχε τα δικά του διαφορετικά πιστεύω. Επειδή οι απόψεις ήταν διάφορες και πολλές, δεν γινόταν κάτι. Όμως όταν ρίζωσε η ιδέα του Ναζισμού και της Άριας φυλής και ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου, υπέκυψε σε αυτό, είδαμε τις συνέπειες του.

Όταν στην παγκόσμια κοινωνία, χάνονται οι διαφορετικές απόψεις, η πολύ-πολιτισμικότητα, η πολύ-θρησκεία, η ελευθερία του να σκέφτεσαι διαφορετικά και να πιστεύεις στο διαφορετικό, τότε ολόκληρη αυτή η κοινωνία, θα “σαπίσει”. Αυτό ζούμε σήμερα. Χάθηκαν πολιτισμοί ολόκληροι, φυλές, ιδέες, η διαφορετικότητα στο πνεύμα και όλα αυτά αντικαταστάθηκαν και συνεχίζουν να αντικαθιστώνται, από όλο και λιγότερα αντίστοιχα πράγματα. Όταν λοιπόν, θα συγκεντρωθεί η “κρίσιμη μάζα” (έχω αναφερθεί σε άλλο άρθρο), τότε μάλλον θα είναι αργά. Δεν θα ζήσουμε κάτι αντίστοιχο σαν το Γ’ Ράιχ, αλλά κάτι πολύ πιο μεγάλο.

Προσέξτε… δεν λέω ότι πρέπει να υπάρχουν σύνορα και χώρες. Το αντίθετο… δεν πρέπει όχι έτσι όπως τα έχουμε διαμορφώσει σήμερα. Είμαστε όλοι διαφορετικοί και αυτή την διαφορετικότητα είναι που πρέπει να αγκαλιάσουμε. Βλέπουμε πως ακόμα και στην ίδια χώρα, από περιοχή σε περιοχή, υπάρχουν διαφορετικά ήθη/έθιμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι κάτοικοι αυτών των περιοχών θα σκοτώνονται μεταξύ τους. Γιατί λοιπόν να γίνεται σε επίπεδο υφηλίου και μάλιστα νικητής να είναι πάντα ο “Δυτικός πολιτισμός”, που στην ουσία όχι μόνο ισοπεδώνει και εξαφανίζει τα πάντα, αλλά στο τέλος τους δίνει και διαφορετική σημασία, κάνοντας τα να φαίνονται σαν κακά ή άξια χλευασμού. Σήμερα οι Ινδιάνοι της Αμερικής, εκτός ότι σχεδόν έχουν αφανιστεί, αντιμετωπίζουν μία πολύ άσχημη συμπεριφορά η οποία περνάει στους Αμερικάνους, από τα διάφορα western. Η κοινωνία των Ιαπώνων, που είχαν μία πολύ καλή σχέση με την Φύση και την ισορροπία, έχει μετατραπεί κάτι σαν μία cyber society, όπως την διαβάζεις μέσα από βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Η φιλοσοφία της Αρχαίας Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε παραμυθάκια για τα παιδιά (μύθους) και ο άλλοτε τότε ξεχωριστός πολιτισμός, έχει απλά αφανιστεί. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.

Εννοείτε πως όλα αυτά, δεν τα λέω για να τρομοκρατήσω κανέναν. Λίγο πολύ τα βλέπουμε όλοι. Άλλοι καταλαβαίνουν λιγότερα, άλλοι περισσότερα. Σκοπός είναι να αναλογιστούμε όλοι μας το μερίδιο ευθύνης μας, γιατί εμείς επιτρέψαμε να γίνει όλο αυτό το πράγμα, είτε ξεχνώντας την Ιστορία μας, είτε υιοθετώντας ξένα ήθη και έθιμα, αντικαθιστώντας τα δικά μας, αλλά κυρίως ξεχνώντας πως πρέπει να αγωνιζόμαστε για να διατηρούμε το δικαίωμα της ελευθερίας και όχι να το σκάμε με την ουρά στα σκέλια. Με το σκεπτικό αυτό, οι Χίλιοι στις Θερμοπύλες, θα είχαν πάει στην Σικελία για διακοπές, στον Μαραθώνα, θα γινόταν πάρτι υποδοχής κτλ κτλ κτλ. Είμαστε πολίτες, αλλά όχι ενός ενιαίου, κοινού κόσμου, όπως τον έχουν οραματιστεί οι “κοτζαμπάσιδες” αυτού του κόσμου. Κάποιος, κάποτε είπε… “ο πιο εύκολος τρόπος να χάσεις την ελευθερία σου, είναι απλά να μην κάνεις τίποτα…”

Οδυσσεύ καλλίτερα να έμενες στα ξένα
ή ακόμη να χανόσουν μέσα στον οίνοπα πόντο.
Οδυσσεύ, καλλίτερα θα ήταν για σένα,
από το να βιώσεις στην Ιθάκη τόσο πόνο.
Οδυσσεύ καλλίτερα από αντιπάλου έγχος
να έπιπτες νεκρός μέσα στου Ιλίου την πόλη.
Οδυσσεύ κάλυψε θανάτου μέλαν νέφος στην Ιθάκη
και σ’ έχουν λησμονήσει πλέον όλοι.

Οδυσσεύ αισθάνομαι την εσωτερική ανάγκη
να σε πληροφορήσω ότι έχει αλλάξει ή Ιθάκη.
Στάχτη το μόνο που υπάρχει απ’ άκρη σ’ άκρη.
Δε φύεται η άμπελος, το ρόδον και το στάχυ.
Κυριαρχήσαν οι Αντίνοες, όντες πλείονες.
Κατεστραμμένοι κείτονται ανδριάντες και κίονες.
Βεβηλωμένη η γλώσσα και τα ίερα σύμβολα.
Φύγαν ρυσίβωμοι, μείναν ψοφοδεείς και σκύβαλα.
Εκεί που άλλοτε ακτινοβολούσε ο Υπερίων,
έχει πυκνότερο σκότος
και από την χώρα των Κιμμερίων.
Κατέληξαν όλοι επιλήσμονες και αρνητές τον πατρίων.
Οσημέραι χάσκουνε στην θέα οθνείων στοιχείων.
Κατατρύχουνε τον οίκο σου μνηστήρες υπερεθνικοί.
Οι Ιθακίσιοι γίνανε έποικοι στην ίδια τους την γη.
Η ύβρις και η βία φτάνουν ως τον σιδηρούν ουρανό.
Θ’αργήσουν οι βροτοί να δουν τη ροδοδάκτυλο Ηώ!

Οδυσσεύ καλλίτερα να έμενες στα ξένα
ή ακόμη να χανόσουν μέσα στον οίνοπα πόντο.
Οδυσσεύ, καλλίτερα θα ήταν για σένα,
από το να βιώσεις στην Ιθάκη τόσο πόνο.
Οδυσσεύ καλλίτερα από αντιπάλου έγχος
να έπιπτες νεκρός μέσα στου Ιλίου την πόλη.
Οδυσσεύ κάλυψε θανάτου μέλαν νέφος στην Ιθάκη
και σ’ έχουν λησμονήσει πλέον όλοι.

Οδυσσεύ άσχημα νέα από την πατρίδα γαία.
Αυτοί που κάποτε είχαν για σημαία την ιδέα
και λογίζοταν για φίλοι έχουν πλέον εξοκείλει
κι έχουν καταπλάκωθει από την βαρεία ύλη.
Ομοιάζουν μάλλον με σκιές παρά με ανθρώπους
σαν αυτές που είχες συναντήσει στου Άδου τους δρόμους/
Όλοι ακολουθούνε βίο συώδη
και δεν υπάρχει κανείς για να τους δώσει το μώλυ.
Σε βόρβορο βαρβαρικό μετέτρεψαν το χώρο
σπέρνουν του κακού το σπόρο
εκεί που ανθίζανε τα κρίνα.
Βλέπεις διδαχτηκάν να λατρεύουν την ασχήμια
κι όλα εκείνα τα πράγματα που δεν έχουνε σχήμα.
Φιμώσανε τις μούσες της αληθείας,
κατέστησαν βαστάζοι κάθε αλλοτρίου ιδεολογίας,
φευγουνέ τις αρετές πράττουνε λεωργά έργα,
γοργά δυστυχώς οδηγούνται προς τη Φλέγρα

Οδυσσεύ καλλίτερα να έμενες στα ξένα
ή ακόμη να χανόσουν μέσα στον οίνοπα πόντο.
Οδυσσεύ, καλλίτερα θα ήταν για σένα,
από το να βιώσεις στην Ιθάκη τόσο πόνο.
Οδυσσεύ καλλίτερα από αντιπάλου έγχος
να έπιπτες νεκρός μέσα στου Ιλίου την πόλη.
Οδυσσεύ κάλυψε θανάτου μέλαν νέφος στην Ιθάκη
και σ’ έχουν λησμονήσει πλέον όλοι.

Advertisements