Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία, την οποία εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ κατά τη διάρκεια της θητείας του 590-604 μ.Χ. στην εργασία του Magna Moralia. Τα αμαρτήματα ονομάζονται “θανάσιμα” γιατί σύμφωνα με την εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση. Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε αμάρτημα εκπροσωπείται και από ένα δαίμονα. wikipedia

Ποια είναι:

  • Οκνηρία = φυγοπονία, τεμπελιά
  • Αλαζονεία = υπεροψία, το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ανώτερο των άλλων
  • Λαιμαργία = βουλιμία, κατάσταση στην οποία ένας άνθρωπος τρώει πολύ, ασταμάτητα και γρήγορα
  • Λαγνεία = φιληδονία, κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν ελέγχει τις σεξουαλικές του επιθυμίες
  • Απληστία = πλεονεξία, κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος θέλει όλο και περισσότερα.
  • Οργή = θυμός, μνησικακία και εκδικητική συμπεριφορά
  • Ζηλοφθονία = φθόνος, ζήλια. Όταν κάποιος ενοχλείται με την επιτυχία των άλλων.

Και μόνο από την επεξήγηση δίπλα, είναι ολοφάνερο, ότι η εποχή που ζούμε μάλλον χαρακτηρίζεται κυρίως από αυτά. Μπορεί να έχει επικρατήσει η “θρησκευτική” άποψη αυτών των χαρακτηριστικών, η επιστήμη της ψυχολογίας όμως δίνει μία πιο “πεζή” ερμηνεία, την οποία αξίζει να διαβάσετε εδώ. Μάλιστα έχουν εκφραστεί και με άλλους τρόπους, λιγότερο τρομοκρατικούς (βλ. θανάσιμα) με ύφος προτροπής και όχι τιμωρίας, όπως στα “Δελφικά Παραγγέλματα“.

Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι τα ίδια τα “αμαρτήματα”, αλλά το μέτρο αυτών. Ζήλια, λαγνεία, οκνηρία κτλ. όλοι έχουμε, δεν γίνεται διαφορετικά, είναι στην φύση μας. Το αν τα έχουμε σε μεγάλο βαθμό, είναι που προκαλεί όλα τα προβλήματα,” ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ (Να μην υπερβάλλεις); ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ (Να γνωρίζεις τον εαυτό σου)” λέγανε οι Αρχαίοι. Όμως εμείς και το μέτρο χάσαμε και πάψαμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, αντικειμενικά και δίκαια. Αντίθετα, αντί να θεωρούμε αυτά τα χαρακτηριστικά ως “αμαρτωλά”, τα θεωρούμε ως ιδανικά. Μετατρέψαμε την οκνηρία, σε μαγκιά όπου όλοι προσπαθούν να δουλεύουν λιγότερο (πχ το γνωστό ως έκφραση δημοσιο-υπαλληλίκη) και το να βγάζουμε περισσότερα λεφτά (απληστία) με κάθε μέσο (κλεψιά, ψέματα κτλ). Μετατρέψαμε την λαγνεία σε μαγκιά, όπου το να έχεις γκόμενα/νες είναι κάτι σαν ηρωικό κατόρθωμα, ενώ αν δεν έχεις πολλές σχέσεις, είναι σαν να είσαι κάτι που ήταν κλεισμένο και ξεχασμένο σε κάποια σπηλιά και έπαιζε με.. σβόλους. Η αλαζονεία, παίρνει και δίνει, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε, αφού όλοι ξέρουμε πχ τι συμβαίνει, όλοι ξαφνικά ανοίξαμε τα μάτια μας και ανακαλύψαμε τον πραγματικό “Θεό” ή αν κάποιος πει κάτι διαφορετικό στο facebook, είναι χαζός και εμείς οι σωστοί. Αφήστε δε αυτούς, που αναρτούν κάθε τους φωτογραφία, στο internet, θέλοντας να δείξουν τι; ότι είναι καλύτεροι; έχουν καλύτερη ζωή; είναι πιο πλούσιοι κτλ; Βλέπουμε πως ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, τα πράγματα έχουν ξεφύγει μιας ομαλής πορείας. Έχουν χαθεί οι ψυχικές  ισορροπίες και ως ψυχικά όντα, οδηγούμαστε σε λανθάνουσες κατάστασης.

Τι πρέπει να κάνουμε όμως; να το ρίξουμε στα Ευαγγέλια και στα θυμιατά; Όσοι θέλουν και τους “γεμίζει” γιατί όχι, αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Το βασικότερο όλων, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να έχουμε όρεξη και διάθεση να πράξουμε. Καλές οι διαπιστώσεις, αλλά χωρίς πράξεις, δεν βγαίνει τίποτα. Να αναρωτηθούμε λοιπόν, πως είμαστε, πως συμπεριφερόμαστε στους άλλους; στους γονείς, στους φίλους… να ρωτήσουμε τους ίδιους, ιδίως κάποιον που τον θεωρούμε φίλο, να μας πει, πως θα μας χαρακτήριζε με μία λέξη (ίσως εκπλαγείτε). Εκεί θα δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι πρέπει να κάνουμε στην πορεία. Από τα κυριότερα πράγματα που πρέπει να κάνουμε, είναι να ηρεμήσουμε, να πατήσουμε φρένο στους τρελούς ρυθμούς της ζωής, να κλείσουμε μάτια/αυτιά και να χαλαρώσουμε. Να “τραβήξουμε” έναν πιο πνευματικό τρόπο ζωής, όπως νομίζει ο καθένας, δεν έχει σημασία. Όλες οι θρησκείες και τα πιστεύω, έχουν αγνές βάσεις, η λάθος εφαρμογή από τους ανθρώπους είναι το πρόβλημα. Απομακρυνθείτε από την πόλη, βγείτε στην Φύση, κλείστε την τηλεόραση και τον υπολογιστή και πηγαίνετε μία βόλτα, αφήστε τα παιδιά μία-δύο μέρες και πάρτε το έτερο ήμισυ σας, σε κάποια εκδρομή. Κάντε μία βόλτα σε κάποιο νοσοκομείο και δείτε πως και πόσα θα αναθεωρήσετε για την ζωή. Το βασικότερο… κάντε κάτι! Αν νιώθουμε πολύ χάλια (συναισθηματικά πάντα) ή πολύ υπέροχα, μάλλον (όχι πάντα) κάπου έχουμε πάρει λάθος πορεία. Μόνο αν κάνουμε μία παύση και σκεφτούμε/αναθεωρήσουμε που είμαστε, τι κάνουμε, υπάρχει ελπίδα να επανέλθουμε.

Ο άνθρωπος ότι και να λένε ορισμένοι, είναι ένα ψυχικοσωματικό ον. Έχουμε διπλή υπόσταση. Αν “τρέφουμε” την μία, “αδυνατίζει” η άλλη, το κλειδί είναι η ισορροπία αυτών και η ισορροπία, για κάθε άνθρωπο, είναι ξεχωριστή και πρέπει να την βρει μόνος του. Όχι με φόβο και τρόμο, ούτε έτσι όπως το θέλουν οι άλλοι και μας το “πασάρουν”. Πολλοί θα το διαπιστώσουν, λίγοι θα το προσπαθήσουν, ακόμα λιγότεροι θα το καταφέρουν.

Advertisements