Στο πέρασμα των αιώνων, εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν αρκετές θρησκείες. Διάλογοι, διαμάχες λεκτικές και πολεμικές, αίμα, βανδαλισμοί και πολλά άλλα, όλα στο όνομα μιας θρησκείας. Το μόνο που άλλαζε κάθε φορά, ήταν το ποια ήταν η θρησκεία αυτή, στης οποίας το όνομα γινόντουσαν όλα αυτά. Από όλα αυτά, το μόνο σίγουρο, είναι ότι δεν βγήκε τίποτα. Είτε με την βία, είτε όχι, ποτέ, όλοι, μα όλοι οι άνθρωποι δεν πίστεψαν σε μία συγκεκριμένη θρησκεία, αλλά ίσα ίσα, το αντίθετο. Mέσα ή μετά από συγκρούσεις θρησκευτικές, λεκτικές και πολεμικές, ξεπεταγόντουσαν άλλες θρησκείες ή και αιρέσεις. Το γιατί, είναι πολύ απλό… απλά εμείς δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε.

Αυτή η μεγάλη ποικιλία σε θρησκείες, δεν μπορεί να οφείλεται παρά μόνο σε ένα λόγο. Το ότι η θρησκεία είναι κάτι το ανθρώπινο. Φτιάχτηκε από τον άνθρωπο, για να εξυπηρετήσει κάποιες του ανάγκες και να του δώσει απαντήσεις και ελπίδα για κάτι άλλο. Το ότι σε μία περιοχή, υπάρχει μία θρησκεία και σε μία άλλη, μία τελείως διαφορετική κοκ. αυτό δείχνει ότι κάθε θρησκεία “ξεπηδούσε” μέσα από τις παραδόσεις των ντόπιων κατοίκων, τα ήθη και έθιμα τους. Αν όπως λένε, η θρησκεία ήταν κάτι το Θεόσταλτο, τότε σε όλη την υφήλιο, θα έπρεπε όλοι να πιστεύουν το ίδιο ακριβώς πράγμα και όχι με παραλλαγές τεραστίων διαστάσεων. Δεν γίνεται ο Ένας Θεός, να στέλνει άλλα διδάγματα και πιστεύω σε ένα σημείο της Γης και άλλα σε άλλο. Το ίδιο θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς, κάνοντας ένα πείραμα. Να βάζαμε σε ένα απομονωμένο μέρος, ένα άτομο, το οποίο δεν θα είχε καμία επιρροή από οποιαδήποτε θρησκεία και να τον αφήναμε να ζήσει μόνος του. Θα έπρεπε μετά από 20, 30, 40 χρόνια, να αποκτήσει/ανακαλύψει αυτή την μία θρησκεία, που ισχυρίζονται ο καθένας, πως αυτή είναι η αληθινή.

Άρα καταλήγουμε στο ότι η θρησκεία, το που πιστεύει ο καθένας και ο τρόπος, που εκφράζει αυτή την πίστη, είναι καθαρά ανθρώπινα δημιουργήματα. Για να μην γίνει παρεξήγηση, δεν λέω ότι δεν υπάρχει Θεός, αλλά ότι εμείς, ανάλογα τον τόπο και την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων κατασκευάζουμε λατρευτικούς τρόπους, νόμους, παραδόσεις, αντιλήψεις, προκαταλήψεις κτλ. Αυτό συνεπάγεται, πως το αίμα που έχει χαθεί όλα αυτά τα χρόνια, επειδή κάποιοι προσπαθούν να πείσουν άλλους, να πιστεύουν με τον ίδιο τρόπο που πιστεύουν και αυτοί, έχει χυθεί άδικα και ακόμα χειρότερα στο όνομα ενός Θεού, που ούτε ο ίδιος δεν το έχει ζητήσει. Όσοι λοιπόν κατηγορούν άλλους για τα λάθος πιστεύω τους και μάλιστα το κάνουν με βίαιο τρόπο, ή έστω ακόμα και ασκώντας ψυχολογική βία, πρώτα θα έπρεπε να αναρωτηθούν οι ίδιοι για τα δικά τους πιστεύω και αν αυτό που κάνουν είναι σωστό ή όχι.

Αν ανατρέξετε σε παλιές παραδόσεις και μορφές τύπου θρησκείας, θα διαπιστώσετε πως οι παλιοί κάτοικοι της Γης, ναι μεν είχαν πλάσει θεότητες για να δικαιολογήσουν αυτά που δεν καταλάβαιναν γύρω τους και να εξηγήσουν την ύπαρξη τους, αλλά σπάνια υπήρχαν διαμάχες σε στυλ θρησκευτικού πολέμου, με άλλες φυλές και κατοίκους άλλων περιοχών. Μάλιστα, ακόμα και αυτοί που ταξίδευαν και έβλεπαν και γνώριζαν, άλλες συνήθειες και παραδόσεις, σέβονταν τα ήθη και τα πιστεύω του λαού που συναντούσαν και ουδέποτε προσπαθούσαν να τους επιβάλουν την δική τους θρησκεία και παραδόσεις. Σίγουρα υπήρχε ανταλλαγή απόψεων, ακόμα και ηθών, αλλά όχι σε σημείο ώστε να σκοτώνονται μεταξύ τους. Το “φαινόμενο” του θρησκευτικού πόλεμου, είναι αρκετά νέο στην Ιστορία. Επίσης, οι άνθρωποι τότε (πχ Αρχαίοι Έλληνες, Ινδιάνοι, Ιάπωνες), επειδή ζούσαν και ήταν ένα με την Φύση, τα πιστεύω τους είχαν πρώτα να κάνουν με αυτή και ύστερα, ήταν ένας ηθικός κανόνας για το πως έπρεπε να ζουν και να συμπεριφέρονται μεταξύ τους. Βασικός άξονας των κανόνων αυτών, δεν ήταν η πίστη σε ένα πλασματικό πρόσωπο, μία θεότητα, αλλά η τιμή! Το παν για αυτούς τους ανθρώπους ήταν να ζουν με ήθος και αξιοπρέπεια. Να τιμούν τους γηραιότερους/προγόνους τους, να τιμούν την Γη που τους θρέφει, να τιμούν την οικογένεια/παιδιά τους, που ήταν οι συνεχιστές της παράδοσης. Οι κανόνες και οι παραδόσεις τους, δεν επέβαλαν στο πως θα ζήσει ο καθένας, αλλά προέτρεπαν εαυτούς ώστε να ζήσουν με αξιοπρέπεια και τιμή. Δεν υπήρχαν νόμοι/περιορισμοί πως αν κάνεις αυτό, θα πάθεις εκείνο, αλλά αφού μάθαινες σαν νέος, το σωστό, έπρεπε να αποφασίσεις και να επιλέξεις, να το πράξεις μόνος σου. Εννοείτε πως υπήρχαν τιμωρίες για αυτούς που δεν συμμορφώνονταν και έπρατταν πράγματα εις βάρος της φυλής, της ομάδας, της κοινότητας, αλλά δεν υπήρχε αυτή η άσκηση ψυχολογικής βίας, που υπάρχει σήμερα, πως αν δεν πιστέψεις σε αυτό, θα πέσει φωτιά να σε κάψει κτλ.

Πρέπει να καταλάβουμε πως ερχόμαστε σε αυτή την Ζωή, όχι για να υπακούμε σε νόμους και να ζούμε υπό το μαστίγιο και την πίεση κάποιων, επειδή έτσι το θέλουν αυτοί ή έτσι έμαθαν και έτσι συνεχίζουν να πράττουν. Μας δόθηκε το δώρο της ζωής, για να επιλέξουμε εμείς οι ίδιοι τον δρόμο που θέλουμε να ακολουθήσουμε. Το αν αυτός ο δρόμος μας οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια ή όχι, είναι δική μας επιλογή και σίγουρα ο καθένας ατομικά και προσωπικά θα πληρώσει ή όχι για τις επιλογές του. Εμείς όμως, καταφέραμε να φτιάξουμε ένα κόσμο, όπου όλοι πρέπει να πιστέψουν τελικά σε ένα πράγμα. Να ζουν με τον ίδιο τρόπο, να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, να ντύνονται όπως όλοι, να μιλούν όπως όλοι, να διασκεδάζουν όπως όλοι. Αυτό είναι ενάντια στην Φύση του ανθρώπου. Ο καθένας είναι διαφορετικός και ως γνωστών, υπάρχουν πολλοί δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο προορισμό. Γιατί λοιπόν, να πρέπει ο καθένας μας να είναι ίδιος με τον δίπλα; Ακόμα και στην Φύση, αυτό δεν υπάρχει. Κάθε ζώο είναι διαφορετικό, ακόμα και από ίδια ράτσα/φυλή. Και όταν αυτό το πράγμα, επιβάλετέ με κάθε τρόπο (βία, ψυχολογικό εξαναγκασμό, φόβο, τρομοκρατία, εκπαίδευση κτλ), τότε παραπέμπει αλλού και όχι σε κάποια υγιεί μορφή λατρείας, ελεύθερη.

Σήμερα λοιπόν, που υποτίθεται πως έχουμε προοδεύσει κατά πολύ σε σχέση με τους Παλιούς, έχουμε βάλει τα θεμέλια για να γίνει ένας θρησκευτικός πόλεμος, που έτσι και πάρει μπροστά, θα είναι τεραστίων διαστάσεων και η ανθρωπότητα, μετά από αυτόν, δεν θα είναι ίδια. Οι άνθρωποι να πιστεύουν σε ότι τους επιβάλουν από μικρή ηλικία, χωρίς να σκέφτονται καν αν είναι σωστό και ανθρώπινο και να γίνονται υποχείρια άλλων, καθώς και να έχει δημιουργηθεί μία μερίδα ανθρώπων που ναι μεν τα βλέπει όλα αυτά και είναι αντίθετη, άλλα είτε απλά απομακρύνεται από όλα και όλους ή βρίσκει και πιστεύει σε κάτι μεν διαφορετικό, αλλά με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια μέσα που ασκούν και οι μεγάλες θρησκείες αυτής της εποχής (λασπολογία, κατήχηση, επιβολή, φόβο κτλ). Και το κοινό σημείο όλων των θρησκειών σήμερα, που στην ουσία είναι ο καθρέπτης του συνόλου των ανθρώπων, είναι η έλλειψη σεβασμού προς τον άλλον και η έννοια της τιμής και του ήθους.

Αν υπάρχει σεβασμός μεταξύ δύο ανθρώπων και αναγνωρίζει ο καθένας το ήθος του άλλου, τότε δεν έχει καμία σημασία το πως και που πιστεύει ο καθένας τους. Δεν έχει σημασία αν σε κάποιον του αρέσει να κάνει τον σταυρό του και να ανάβει κεριά ή σε κάποιον άλλον θέλει να προσκυνά ή να αυτό μαστιγώνεται. Εφόσον ο καθένας σέβεται τον άλλον και του αναγνωρίζει το δικαίωμα να εκφράζει την πίστη του όπως θέλει, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ίσα ίσα, που εκεί φαίνεται αν όντως πιστεύουμε σε αυτό που λέμε και δεν είμαστε απλά υποκριτές. Σε μία οικογένεια, το κάθε παιδί, εκφράζει με διαφορετικό τρόπο την αγάπη του, προς τους γονείς του. Δηλαδή θα έπρεπε και εκεί το ένα παιδί να επιβάλει στο άλλο, τον τρόπο του; Γιατί λοιπόν να το κάνουμε εμείς, εφόσον είμαστε όλοι παιδιά ενός Θεού, κάτι του Θείου, πνευματικού, υπεράνω μας (πείτε το όπως θέλετε); Γιατί απλά, έχουμε χάσει το σεβασμό μας προς τον άλλον και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, έχουμε επιλέξει έναν λάθος δρόμο, που εκτός ότι μας οδηγεί σε λάθος προορισμό, μας τον έδειξαν και τον επέβαλαν κάποιοι άλλοι για εμάς. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει, πως δεν έχουμε καμία ευθύνη.

Advertisements