Καθημερινά, πλέον, ακούμε γκρίνια για την φτώχεια… “αχ να είχα λεφτά να κάνω εκείνο”, “να είχα τόσα, να έκανα το άλλο”… λες και τα προηγούμενα χρόνια που τα είχαμε, κάναμε τίποτα της προκοπής. Απλά τρώγαμε, χορεύαμε, χτίζαμε σπίτια και δυστυχώς παράγαμε “τούβλα”. Σίγουρα, κανείς δεν μπορεί να πει ότι η φτώχεια είναι μία θετική κατάσταση και όποιος την έχει ζήσει πραγματικά, ούτε στον εχθρό του δεν εύχεται να πάθει τέτοιο πράγμα. Κι όμως, η φτώχεια ορισμένες φορές είναι αναγκαίο κακό, για να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να “ανοίξουμε” τα μάτια μας.

Καταρχάς κάντε μία σύγκριση της γενιάς του ’40, του ’50, του ’60 και των σημερινών γενιών ’80 και μετά. θα διαπιστώσετε αμέσως, ότι οι νεότεροι Έλληνες, είναι μαλθακοί, όλο μαγκιά και άλλα πολλά. Όλα αυτά, παρόλο που έχουν ζήσει πολύ καλύτερα και είχαν σίγουρα περισσότερη μόρφωση, από τους προγόνους τους. Γιατί; Μα επειδή μεγάλωσαν στην καλοπέραση και σε ένα κλίμα του τύπου “άρπαζε για να χεις, δούλευε για να τρως”. Οι αμέσως προηγούμενες γενιές, έζησαν σε ένα πιο σκληρό περιβάλλον, όπου λόγω της φτώχειας και της κακοπέρασης, έμαθαν από την ζωή άλλα πράγματα. Δεν το λέω για να αδικήσω τις σημερινές γενιές, το αντίθετο μάλιστα. Είναι η κατάσταση και οι συνθήκες τέτοιες, που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Σημασία όμως έχει να καταλάβουμε, ότι σε δύσκολες περιόδους φτώχειας, ο άνθρωπος, γίνεται πιο αληθινός, μαθαίνει να εκτιμά τα λίγα και καλά, να δίνει στην ζωή την αξία που της αρμόζει και όχι να κυνηγά το χρήμα και την δόξα. Η προηγούμενη γενιά ( μία γενιά είναι περίπου 30 χρόνια ), αν παρατηρείσετε μπορεί να μην έβγαλε πολλούς επιστήμονες, όμως αυτούς που έβγαλε, είναι από τους πιο πετυχημένους. Ακόμα και όσοι δεν έγιναν επιστήμονες, έγιναν τεχνίτες, άνθρωποι που ήξεραν να φτιάξουν πράγματα. Έγιναν μεγαλέμποροι, από το τίποτα, χωρίς να έχουν μία. Όχι μόνο διέπρεψαν στα επαγγέλματα τους, αλλά είναι άνθρωποι πρακτικοί, που δεν το βάζουν εύκολα κάτω, σκληραγωγημένοι και μαθημένοι από την ζωή. Σε αντίθεση φυσικά, με τα νέα παιδιά, που παρόλο που έχουν καλύτερη μόρφωση και συνθήκες, εντούτοις στην πραγματική ζωή, είναι πολλοί μαλθακά, πνίγονται σε μία κουταλιά νερό με την πρώτη δυσκολία και έχουν μάθει να ζητάνε την βοήθεια του μπαμπά και της μαμάς.

Σκεφτείτε πόσοι από εμάς, έχασαν την δουλειά τους και καταστράφηκαν οικονομικά. Μήπως στην διαδικασία αυτή, συνειδητοποιήσατε πως κάποιοι άνθρωποι του περίγυρου σας, σας έκαναν πέρα; Όχι μόνο φίλοι, αλλά και συγγενείς, που ακόμα και αν δεν τους ζητήσατε βοήθεια, με τον τρόπο τους, σας έδειξαν μία κλειστή πόρτα. Θα τους “βλέπατε” αυτούς τους ανθρώπους, ποιοι πραγματικά είναι σε διαφορετική περίπτωση; τους είχατε “δει” μέχρι τώρα; Μάλλον όχι. Η φτώχεια με τον τρόπο της, “καθαρίζει” το γύρω περιβάλλον μας, από ανθρώπους που στην ουσία, ποτέ δεν νοιάστηκαν για εμάς πραγματικά. Καλό ή κακό, εσείς αποφασίζετε.

Κάτι άλλο που διαπίστωσα, αλλάζοντας “οικονομική κλίμακα”, είναι ότι είδα γύρω μου ανθρώπους, που αυτούς η κρίση δεν τους πείραξε από καθόλου, έως ελάχιστα. Ως γνωστών, “ο βήχας και το χρήμα, δεν κρύβονται”. Έτσι όταν βλέπεις ανθρώπους που μία ζωή σου κλαίγονταν και που το επάγγελμα τους, δεν δικαιολογεί τον τρόπο ζωής τους, αμέσως διαπιστώνεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως σου τα έλεγαν. Κάπου υπάρχει “μαύρο χρήμα” να το πούμε; “φακελάκια”; αισχροκέρδεια; Όπως και να το πεις, σημασία έχει ότι αυτός που έχεις απέναντι σου, δεν είναι αυτό που πραγματικά ισχυριζόταν ότι είναι. Ειδικά αν έχει σχέση και με κάποια θέση στο δημόσιο. Γιατί αν υποθέσουμε πως σήμερα, φτάσαμε ως εδώ, επειδή κάποιοι έκλεβαν και πλούτιζαν εις βάρος άλλων, πιστεύω πως αυτόν που πραγματικά ήταν τίμιος για μια ζωή, θα τον πειράζει να βλέπει την κλεψιά να συνεχίζεται. Άρα, δεύτερο το κρατούμενο… η φτώχεια βγάζει στην “επιφάνεια” και τον κλέφτη και τον ψεύτη.

Βλέπω ακόμα μερικούς από αυτούς τους ψεύτες/υποκριτές, να συζητάνε που θα πάνε τα Σαββατοκύριακα, πως θα περάσουν, τι κινητό θα πάρουν, τι παιχνιδοκονσόλα έχουν, τι καινούργια μαλακία βγήκε στο Internet και ειλικρινά αναρωτιέμαι, πόσο λάθος ήμουν και εγώ, όλα αυτά τα χρόνια της καλοπέρασης και πόσο ανούσια ήταν όλα αυτά. Δεν χρειάζεται να πας Αράχωβα για να καταλάβεις χειμώνα και να πιάσεις χιόνι. Υπάρχουν και κοντινά μέρη που μπορεί να πάει κάποιος για ορεινή πεζοπορία και να “γευτεί” τον χειμώνα και το βουνό, μια και καλή. Δεν είναι ανάγκη να πας σε μεζεδοπωλείο στην άλλη άκρη, για να φας καλά. Το ταβερνάκι/ουζερί της γειτονιάς ή του χωριού, μια χαρά μεζέ έχει και μάλιστα θα βρεις πραγματικούς/αληθινούς ανθρώπους να πεις μία κουβέντα. Σίγουρα, σε όλους αρέσει η πολυτέλεια, το ιδιαίτερο, το ακριβό. Δεν πρέπει όμως να είναι τρόπος ζωής. Δεν πρέπει να το κυνηγάμε και να το ζητάμε. Αυτή η απληστία είναι που μας καταστρέφει. Ο φτωχός άνθρωπος ξέρει και μπορεί να αναγνωρίζει τα απλά, καθημερινά πράγματα που έχουν όντως αξία στην ζωή. Μόνο ο φτωχός άνθρωπος, είναι αυτός που ξέρει και μπορεί να καταλάβει, ότι κάθε στιγμή στη/εν ζωή, έχει αξία. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, βλέπεις αυτόν που δεν έχει μία/φράγκο, να βοηθά έμπρακτα κάποιον που έχει ανάγκη, ενώ ο άλλος που έχει χρήμα, απλά να σκέφτεται πως θα βγάλει περισσότερα ή που να τα κρύψει για να μην τα χάσει.

Δεν είναι τυχαίο, ότι πάνω στην λιτή, απέριττη ζωή, βασίστηκε όλη η φιλοσοφία και ο τρόπος ζωής των Σπαρτιατών. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο, δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο πόλεις, αλλά δύο διαφορετικές ιδεολογίες. Το αποτέλεσμα φυσικά το γνωρίζουμε όλοι. Σωστά θα πείτε, πως άλλο πράγμα η φτώχεια και άλλο η λιτή ζωή. Σίγουρα… δεν διαφωνώ. Όμως μετά από τόση καλοπέραση και αλλοτρίωση του ανθρώπου, από τον εύκολο πλουτισμό, η φτώχεια ίσως είναι ένα μάθημα ζωής, για να επιστρέψουμε και πάλι σε ένα πιο λιτό και πραγματικό τρόπο ζωής. Κάτι σαν την Νέμεση, που έρχεται να επαναφέρει την ισορροπία, μετά την Ύβρη.

Δε με φοβίσαν κύματα
βροντές κι ανεμοβρόχια,
όσο με φόβισες εσύ
καταραμένη φτώχεια.

Στον έρωτα και στη ζωή
όπου και να με νιώσεις
φτώχεια δεν πέρασε στιγμή
χωρίς να με πληγώσεις.

Απ’ τα φτωχά μου όνειρα
ένα σωστό δεν βγαίνει,
όλα τα σκόρπισες εσύ
φτώχεια καταραμένη.

Advertisements