Ορισμένες φορές χρειάζεται να ρίξουμε ένα χοντρό σχοινί ή καλώδιο, είτε σε κάποιο ψηλό σημείο (πχ δέντρο), είτε πάνω από κάποιο εμπόδιο (πχ ποτάμι, γκρεμό). Ο συνηθισμένος τρόπος, το να ρίξουμε όπως είναι το σχοινί, απ’ ευθείας δεν πετυχαίνει πάντα, κυρίως λόγω της μεγάλης απόστασης, που χρειάζεται να ρίξουμε το σχοινί/καλώδιο. Έτσι, για να το καταφέρουμε, χρησιμοποιούμε μια απλή σχετικά μέθοδο, που όμως χρειάζεται προσοχή, καθώς κρύβει ορισμένους κινδύνους.

Θα χρειαστούμε ένα λεπτότερο/ελαφρύτερο σχοινί, σε σχέση με αυτό που θέλουμε να ρίξουμε, όπως πχ ένα λεπτό σπάγκο ή “ράμμα” (ναύλον σχοινί που χρησιμοποιείτε στις οικοδομές) ακόμα και πετονιά. Επίσης θέλουμε κάτι, που θα χρησιμοποιήσουμε σαν βαρίδι. Μπορεί να είναι οτιδήποτε, αρκεί να μπορούμε να δέσουμε σε αυτό, το σπάγκο μας. Οι επαγγελματίες αναρριχιτές, χρησιμοποιούν συγκεκριμένου τύπου σχοινιά και βαρίδια, για αυτό το σκοπό, αλλά είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουμε ότι μας είναι εύκολο. Αν η απόσταση είναι αρκετά μεγάλη, ίσως χρειαστούμε κάποια σφεντόνα, τόξο, ώστε να πετάξουμε το βαρίδι, όσο πιο μακριά/ψηλά μπορούμε.

Αρχικά δένουμε το βαρίδι με το σπάγκο. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι… το δύσκολο είναι να ξετυλίξουμε το σχοινί με τέτοιο τρόπο, ώστε όταν πετάξουμε το βαρίδι, να μην μπλεχτεί μεταξύ του, αλλά ούτε και σε άλλα αντικείμενα πχ κλαδιά στο έδαφος. Είναι καλύτερο να χρησιμοποιήσουμε ένα δοχείο (πχ μια κούτα) όπου εκεί θα ξετυλίξουμε το σπάγκο, παρά να το ξετυλίξουμε κατευθείαν στο έδαφος. Έτσι θα είμαστε σίγουροι, ότι το σχοινί δεν θα μπλεχτεί σε κλαδιά, φύλλα, σκουπίδια, αλλά και σε εμάς ή κάποιο εργαλείο/εξοπλισμό που έχουμε κοντά. Στην άλλη άκρη του σπάγκου, δένουμε το σχοινί/καλώδιο που θέλουμε να πετάξουμε. Θα πρέπει όμως να είμαστε σίγουροι πως ο σπάγκος, είναι αρκετά μεγάλος για να καλύψει την απόσταση ρίψης, καθώς αν εν ώρα “πτήσης” τελειώσει και τραβήξει απότομα το σχοινί/καλώδιο μπορεί α) να μην ολοκληρώσει την “πτήση” και να πέσει σε λάθος σημείο β) να τραβήξει απότομα το σχοινί και να μας τραυματίσει ή να παρασύρει ότι βρει μπροστά του γ) λόγω της αδράνειας του σχοινιού, να κοπεί ο σπάγκος και να χάσουμε το βαρίδι και να μην έχουμε αρκετό σπάγκο για την επόμενη ρίψη. Είναι καλύτερο να περισσέψει αρκετός σπάγκος, παρά να μην φτάσει και να έχουμε πρόβλημα.

Εφόσον τα έχουμε όλα έτοιμα, ετοιμαζόμαστε για την ρίψη του βαριδιού, με όποιο τρόπο μας βολεύει και θα μας εξασφαλίσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Γύρω μας δεν πρέπει να υπάρχουν εμπόδια, άλλοι άνθρωποι η κατοικίδια. Πρέπει να έχουμε αρκετό χώρο ελεύθερο μπροστά μας, ώστε να είμαστε όσο πιο άνετοι μπορούμε κατά την ρίψη. Σημαδεύουμε (αν χρησιμοποιούμε κάποιο μέσο, όπως σφεντόνα) και πετάμε το βαρίδι με το σπάγκο. Πρέπει να είμαστε σίγουροι, ότι εκεί που θα πέσει το βαρίδι, δεν υπάρχει θέμα τραυματισμού άλλου ατόμου η ζημιάς. Αν πετάμε το βαρίδι, πάνω από ένα ποτάμι, στην άλλη όχθη, δεν πρέπει η απέναντι ομάδα, να κοιτά σαν “χάνος” το βαρίδι που έρχεται κατά πάνω τους ή αν πετάμε το βαρίδι, πάνω από ένα κλαδί, εμείς δεν καθόμαστε ακριβώς από κάτω, κινδυνεύοντας να μας έρθει πάλι στο κεφάλι.

Εφόσον το βαρίδι, πέσει εκεί που θέλουμε, τραβάμε το σπάγκο, ώστε να περάσει το κανονικό σχοινί ή καλώδιο που θέλουμε. Αν πετάμε σχοινί πάνω από ποτάμι, θα πρέπει να προσέξουμε για επιπλέοντα αντικείμενα (πχ κορμούς) οι οποίοι μπορούν να μπλεχτούν στο σχοινί και στο σπάγκο, με αποτέλεσμα ακόμα και να μας παρασύρουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, αφήνουμε αμέσως ελεύθερο το σχοινί και/ή το κόβουμε. Ποτέ το σχοινί δεν πρέπει να είναι δεμένο πάνω μας, αλλά και να είμαστε σίγουροι πως δεν θα μπλεχτούμε σε αυτό κατά λάθος. Έχουν συμβεί πολλά ατυχήματα κατά αυτό το τρόπο και είναι τραγικό.

Advertisements