Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια αυτού εδώ: “Η κυρ’ αλεπού” .Γράφεται ξεχωριστά, ώστε να τονιστεί και να δώσουν περισσότερη προσοχή οι αναγνώστες, καθώς το θέμα είναι ενδιαφέρον και ολίγον, ανατρεπτικών… 🙂

Αν πείτε σε κάποιον που εκτρέφει κότες, ότι είδατε αλεπού κοντά στο κοτέτσι του, το πιο πιθανό είναι να φύγει τρέχοντας, να πάρει το δίκαννο και να στήσει καραούλι και να την περιμένει για να τις τινάξει τα μυαλά στον αέρα. Άλλοι πιο “μπασμένοι”, θα ρίξουν φόλες τριγύρω, ίσως και κάποια παγίδα, για να την στείλουν από κει που ήρθε. Πόσοι όμως θα σας πουν, “ααα πολύ ωραία… χαίρομαι.” ε; Εσείς θα το λέγατε; ειδικά αν βλέπατε σημάδια εισβολής στο κοτέτσι σας ή ακόμα και αν είχατε χάσει ορισμένες κότες από αλεπού; Ακόμα και εγώ, για να μην σας κάνω τον έξυπνο, την ίδια στάση είχα, μέχρι που το έψαξα και τελικά, άλλαξα γνώμη. Ελπίζω πως μετά από τα παρακάτω, θα αλλάξετε και εσείς.

Η αλεπού, όπως και όλα τα ζώα στην Φύση, δεν είναι δυνατόν να τρέφονται μόνο με ένα είδος τροφής. Μάλιστα οι αλεπούδες, είναι ζώα παμφάγα, που σημαίνει ότι τρώνε πολλά είδη τροφών, από διάφορες κατηγορίες. Ρωτήστε κάποιον συγχωριανό σας, να σας πει, τι τρώει μια αλεπού και θα δείτε ότι εκτός από την εύκολη λύση/απάντηση, που είναι η κότα, θα δυσκολευτεί πολύ να απαντήσει. Αυτό συμβαίνει γιατί όλοι κοιτάμε τις ζημιές που προκαλεί στους ορνιθοτρόφους (ερασιτέχνες και μη), αλλά δεν κάνουμε καν την προσπάθεια να δούμε αν αυτό το ζώο, προσφέρει κάτι άλλο. Δεν είναι δυνατόν, η Φύση να έφτιαξε ένα ζώο, που τρώει μόνο κότες και έχει ως αυτοσκοπό να καταστρέψει εμάς; Συνεπώς, με μια εύκολη έρευνα στο διαδίκτυο, θα βρείτε ότι οι αλεπούδες τρέφονται με τα παρακάτω:

  • Κατά 48,4% από φρούτα και καρπούς με κουκούτσια
  • Κατά 27,2% από μικρά τρωκτικά
  • Κατά 6,5% από λαγούς και κουνέλια, ερπετά, αμφιβια
  • Κατά 3,1% από μικρά πουλιά
  • Κατά 3,1% από έντομα
  • Κατά 11,7% από άλλα είδη (κυρίως σκουλήκια και ψάρια)

Εννοείτε πως οι ποσότητες και τα ποσοστά, αλλάζουν ανάλογο την εποχή, καθώς είναι φυσικό πχ την άνοιξη και το καλοκαίρι να υπάρχουν περισσότεροι καρποί/φρούτα κοκ. Για δείτε λοιπόν προσεκτικά, τι άλλο τρώει η αλεπού εκτός από κότες… τρωκτικά, λαγούς, ερπετά (και φίδια), έντομα (όπως ακρίδες)! Όλα αυτά που είναι “θανάσιμοι” εχθροί των αγροτών και όχι μόνο. Μάλιστα υπολογίζεται ότι η αλεπού, ετησίως τρώει περίπου 6.000 -10.000 ποντίκια και άλλου είδους τρωκτικά!

Πριν χρόνια δημοσιεύθηκε μια ιδιαίτερα αξιόλογη μελέτη για τις τροφικές συνήθειες της αλεπούς, από την ομάδα του Καθηγητή Παπαγεωργίου του Δασολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Διαβάζοντάς τη διαπίστωσα ότι από τα 60 στομάχια αλεπούδων, που αναλύθηκαν, βρέθηκε ότι τα πουλιά (όπως οι κότες!) δεν συνιστούν βασική τροφή στο διαιτολόγιό της …; Διαπιστώθηκε ότι το βασικό είδος τροφής τής αλεπούς ήταν διάφορα είδη ποντικών. Ακόμα, βρέθηκαν στο στομάχι της έντομα, σκουλήκια καθώς και φρούτα, όπως τα σύκα και τα αχλάδια. Μάλιστα από τα έντομα κύριο είδος τροφής είναι οι ακρίδες [πηγή]

Οι κότες στην διατροφή της αλεπούς, αποτελούν το 3.1% μόνο! (η αναφορά που γίνεται για μικρά πτηνά). Συνεπώς ο μύθος ότι η αλεπού είναι ένας αδίστακτος εξολοθρευτής πουλερικών, μάλλον καταρρίπτεται και όχι μόνο. Όταν λοιπόν κυνηγάμε τις αλεπούδες ανελέητα, μετά ας μην διαμαρτυρόμαστε για την αύξηση των ποντικών, που τρυπώνουν μέχρι και τα σπίτια και καταστρέφουν μεγάλα τμήματα των σοδειών. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχουν παρατηρηθεί μεγάλα κρούσματα, από επιθέσεις ποντικών σε γεωργικές περιοχές, με τους υπεύθυνους να σηκώνουν τα χέρια ψηλά, καθώς η εξολόθρευση τους όχι μόνο κοστίζει, αλλά τις περισσότερες φορές έχει παράπλευρες απώλειες σε άλλα είδη ζώων και γενικότερα στο φυσικό περιβάλλον.

Εννοείτε φυσικά, ότι καμία αλεπού δεν θα προσπεράσει ένα κοτέτσι γεμάτο ζουμερές, στρουμπουλούδικες κότες και καθώς τις περισσότερες φορές, αποτελούν εύκολο στόχο, επιτίθενται με μανία. Δεν κάνει τίποτα άλλο, από αυτό που την έμαθε η μητέρα Φύση. Το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η αλεπού, αλλά η λάθος και ελλιπείς φύλαξη των πουλερικών μας, από εμάς τους ίδιους. Και αυτό γίνεται, λόγω της μη σωστής και ελλιπείς γνώσης μας, σχετικά με το τι είναι ικανές να κάνουν οι αλεπούδες. Έτσι, άλλος δεν φροντίζει να χώσει το σύρμα στο έδαφος, άλλος δεν φροντίζει να το υψώσει αρκετά, άλλος αφήνει τις κότες ελεύθερες γιατί θέλει να είναι ελευθέρας βοσκής (σαν εμένα), άλλος χρησιμοποιεί ακατάλληλο σύρμα για την περίφραξη, άλλος ξεχνάει την πόρτα ανοιχτή, άλλος δεν κάνει συχνούς ελέγχους για τυχόν τρύπες στην περίφραξη. Όλοι όμως, κατηγορούμε τις αλεπούδες και προβαίνουμε σε αντίμετρα, τα οποία τελικά, όπως είδαμε παραπάνω, λειτουργούν εις βάρος μας.

Η Φύση, έχει δημιουργήσει τα πάντα εν σοφία και ισορροπία, εμείς είναι που δεν είμαστε ικανοί να την καταλάβουμε/κατανοήσουμε. Μέσα σε αυτή την ισορροπία, εννοείτε πως είναι και ο θάνατος. Δεν είναι δυνατόν να εκτρέφουμε κότες, χωρίς να περιμένουμε απώλειες, με όποιον τρόπο και αν γίνονται αυτές (αρρώστιες, επιθέσεις από αρπακτικα). Άρα όταν κάνουμε τον σχεδιασμό του κοτετσιού μας, θα πρέπει πάντα να υπολογίζουμε ΚΑΙ τις απώλειες.

Advertisements