Θυμάστε από παλιά, ένα παιχνίδι που παίζαμε μικρά και παίζεται ακόμα και σήμερα από τα παιδιά μας, το οποίο λέγεται Μουσικές Καρέκλες; Για όσους δεν το ξέρετε το παιχνίδι, παίζεται κάπως έτσι… Τοποθετούμε έναν αριθμό καρεκλών, πάντα όμως λιγότερες από τους παίχτες (συνήθως κατά μια) και ένας παρατηρητής/διαιτητής, αρχίζει και παίζει μουσική ή χτυπά παλαμάκια. Καθ’ όλη την διάρκεια που παίζει η μουσική, οι παίχτες γυρνάνε κυκλικά γύρω από τις καρέκλες. Όταν όμως η μουσική σταματήσει, πρέπει οι παίχτες, να κάτσουν όσο πιο γρήγορα μπορούν στις καρέκλες, γιατί όποιος δεν προλάβει, αφού οι καρέκλες είναι λιγότερες, θα βγει εκτός. Έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται, μέχρι να μείνει ένας τελευταίος παίχτης, που είναι και ο νικητής.

Τι σχέση όμως μπορεί να έχει αυτό το παιχνίδι με εμάς εδώ; Ας δούμε λίγο το ίδιο το παιχνίδι. Καταρχάς δεν υπάρχει άλλος κανόνας, εκτός από το να προλάβεις να κάτσεις σε μια καρέκλα. Για το λόγο αυτό, πολλά παιδιά, καταφεύγουν σε σπρωξίματα, ζαβολιές, κλεψίματα, για να προλάβουν την πολυπόθητη καρέκλα. Αποτέλεσμα, κάποια άλλα παιδιά να αδικούνται, να νιώθουν άσχημα που βγήκαν εκτός και συνήθως να υπάρχουν και τσακωμοί μεταξύ των παιδιών. Επίσης, το παιχνίδι δεν ξεχωρίζει κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, στους συμμετέχοντες, εκτός από το α) να είναι πολύ τυχεροί και να βρεθούν μπροστά από μια καρέκλα την κατάλληλη στιγμή β) να εκδηλώσουν τον πραγματικό εαυτό τους, δείχνοντας την κακία και την ζήλια τους. Σας θυμίζει τίποτα, μέχρι στιγμής; Μήπως οι ομοιότητες είναι τρομακτικές με την κοινωνία μας σήμερα; Μήπως τελικά αυτό το παιχνίδι, δεν είναι απλά ένα παιχνίδι, αλλά ένα πρώτο μάθημα στα παιδιά, για το πως είναι και λειτουργεί η κοινωνία που μελλοντικά θα αναγκαστούν να ενταχθούν σε αυτή;

Ανέκαθεν και όχι μόνο σήμερα στην Ελλάδα και το κόσμο γενικότερα της “κρίσης”, έτσι όπως έχουμε φτιάξει το “σύστημα”, δεν επιβιώνουν αυτοί που αντικειμενικά, έχουν περισσότερα προσόντα είτε τεχνικά, είτε πνευματικά, αλλά με έναν αυθαίρετο και εντελώς άδικο τρόπο, επιβιώνουν αυτοί, που απλά είναι τυχεροί, στην ουσία. Δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιος είναι καλός άνθρωπος, θα έχει μια καλύτερη τύχη, από πχ έναν εγκληματία. Ούτε κάποιος που έχει σπουδάσει, ότι θα επιτύχει οικονομικά καλύτερα, από κάποιον που δεν ξέρει ούτε το αλφάβητο. Η κοινωνία μας, λειτουργεί με έναν εντελώς αυθαίρετο και άναρχο τρόπο, που όμως, όπως και στο παραπάνω παιχνίδι, στην ουσία σε ωθεί να κλέψεις ή στηρίζει τους κλέφτες γενικότερα. Δε πα να δουλεύεις σαν το σκυλί από το πρωί μέχρι το βράδυ, στο τέλος του μήνα αν δεν πληρώσεις τον ΦΠΑ, είσαι κλέφτης, την ίδια στιγμή που ένας δημόσιος υπάλληλος ή κάποιος άλλος σε μια “κατάλληλη” καρέκλα, μπορεί να αρπάζει εκατομμύρια, “τίμια” και αφορολόγητα. Το σύστημα δεν εξετάζει αν είσαι κλέφτης ή όχι, αν πάτησες επί πτωμάτων για να φτάσεις εκεί που είσαι, αρκεί να κάνεις ότι κάνεις και να μην αντιμιλάς. Αν πληρώνεις τις ασφαλιστικές σου εισφορές, έχεις ιατρική κάλυψη, άσχετα αν ο τίμιος μπορεί στο τέλος του μήνα να μην έχει να τις δώσει, ενώ ο “κλέφτης” να τις δίνει κανονικά και με το παραπάνω. Αυτά δυστυχώς, δεν είναι παρά μικρά παραδείγματα τις αφόρητης αδικίας, που υπάρχει μέσα στην κοινωνία μας και σε αυτό το τρόπο ζωής που έχουμε επιλέξει (;) να ζούμε.

Δεν υπάρχει νόμος, δεν υπάρχει τάξη, δεν υπάρχει θεία δίκη. Στο σχιζοφρενικό αυτό σύστημα, μπορεί να επιβιώσει ο παντελώς ηλίθιος και να καταστραφεί ο μορφωμένος πνευματικά/τεχνικά/επαγγελματικά. Για ποια δικαιοσύνη λοιπόν μιλάμε και από ποιους την περιμένουμε; Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει από την εποχή των Φαραώ και Βασιλιάδων, τώρα θα αλλάξουν; Οι λίγοι διοικούν και οι πολλοί επιβιώνουν, με όλη την σημασία της λέξεως. Δεν ζουν, αλλά επιβιώνουν. Ένα στραβό “πάτημα” και καταστράφηκαν/με, οικονομικά πρώτα και ύστερα κοινωνικά. Αυτό που έγινε και δεν το καταλάβαμε νωρίς, ήταν ότι αυτοί που έπαιζαν την “μουσική” και στην ουσία κάνουν κουμάντο, την κράτησαν για αρκετό χρόνο παραπάνω και εμείς τα “ζώα”, νομίζαμε ότι “διασκεδάζαμε”. Τώρα όμως που η μουσική σταμάτησε, ο καθένας με τον τρόπο του, προσπαθεί να πιαστεί από όπου βρει και με όποιο τρόπο, νόμιμο ή μη, ηθικό ή ανήθικο, έξυπνο ή ηλίθιο. Αρκεί να επιβιώσει! Να βρούμε μια δουλίτσα (καρέκλα, όπως στο παιχνίδι), να βολευτούμε… χεστήκαμε για τους άλλους. Εμείς να σωθούμε. Έτσι μάθαμε να ζούμε; έτσι μας μεγάλωσαν οι δικοί μας; έτσι θα πορευτούμε;

Ακόμα όμως και έτσι, υπάρχει λύση και είναι απλή στην σκέψη, αλλά δύσκολη στην εφαρμογή. Όχι γιατί δεν είναι εφαρμόσιμη, αλλά κυρίως γιατί το μυαλό μας, έχει υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου, που δεν δύναται να την αποδεχτεί. Στις “Μουσικές Καρέκλες”, αν οι παίχτες καταλάβουν πόσο άδικο είναι το παιχνίδι και ότι τελικά, δεν προσφέρει τίποτα το ουσιώδες, εκτός από αφορμές για τσακωμούς, τότε πολύ απλά θα αποχωρήσουν όλοι και δεν θα παίξουν αυτό το “παιχνίδι”. Έτσι και εμείς, δεν πρέπει να παίξουμε το “παιχνίδι” των άλλων, δεν υπάρχει κάποιος που να μας υποχρεώνει, εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. “Παίζουμε” γιατί έτσι το μάθαμε και έτσι το συνεχίζουμε. Οπότε, απλά απέχουμε από αυτό το πανυγηράκι που θέλουν να μας βαφτίσουν σαν “Δημοκρατία”, “μοντέρνο τρόπο ζωής”, “σύγχρονη κοινωνία” (τρομάρα τους) και πρώτα διαμορφώνουμε ένα σωστό, δικό μας χαρακτήρα, βασισμένο σε διαχρονικές αρχές και αξίες, ήθους και τιμής, και μετά μια νέα κοινωνία όπου δεν θα υπάρχουν ισχυροί και αδύναμοι, φτωχοί και πλούσιοι, αλλά όλοι θα είμαστε ίσοι μεταξύ μας και το βασικότερο, θα στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, στα δύσκολα και όχι να κοιτάμε πως θα κατασπαράξουμε τις σάρκες των άλλων, σαν όρνια. Όσο “παίζουμε”, τόσο δίνουμε μεγαλύτερη αξία στο “παιχνίδι ” τους και κάνουμε εντονότερα τα προβλήματα. Αλλαγή “παιχνιδιού” λοιπόν… αυτό μόνο χρειάζεται. Όταν κάτι δεν σου αρέσει, το να το συνεχίζεις μόνο και μόνο από φόβο και απραξία, απλά δεν βγάζει πουθενά. Θα τρώγατε ένα φαγητό που δεν σας αρέσει και σας αηδιάζει;

Μπορεί να λέτε, ότι όλα αυτά είναι μαλακίες και αερολογίες, ενός “επαναστάτη του πληκτρολογίου” και με το δίκιο σας. Αυτό όμως θα το πείτε εσείς, που δεν έχετε καταλάβει ότι είστε ο “αδύναμος κρίκος” ενός στημένου παιχνιδιού… γιατί απλά, οι καρέκλες είναι ήδη πιασμένες από πολύ “μεγάλα κεφάλια”, εδώ και πολύ καιρό. Εμείς είναι που όχι μόνο δεν έχουμε καταλάβει ότι είμαστε εκτός του πραγματικού “παιχνιδιού”, αλλά μας έχουν βάλει και παίζουμε ένα άλλο διαφορετικό, πολύ πιο επικίνδυνο. Όλα δείχνουν, πως ετοιμάζετε μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Η παγκόσμια “οικονομική κρίση”, η αύξηση της φτώχειας και της αδικίας, θα οδηγήσουν τον κόσμο σε μια κοινωνική έκρηξη, όπου κάποιοι είναι ήδη έτοιμοι να την εκμεταλλευτούν. Γιατί όπως λένε “στην αναμπουμπούλα, ο λύκος χαίρεται”. Όταν ο κόσμος χάσει την τελευταία του ελπίδα, κάποιοι θα είναι εκεί, να του δώσουν μια άλλη, μια ψεύτικη, που ενώ θα δείχνει ωραία, δίκαιη, αντικειμενική στην ουσία, θα περιορίζει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα μας και τις ελευθερίες μας. Ο κόσμος, για ένα κομμάτι ψωμί, είναι διατεθειμένος να ξεπουλήσει ότι πιο ιερό έχει, που δεν είναι άλλο από την προσωπική ελευθερία, σωματική και ψυχική. Δεν σημαίνει όμως, ότι εμείς πρέπει να συμφωνήσουμε με αυτό και να παίσουμε στην παγίδα. Ναι την έχουμε ήδη πατήσει, σε μεγάλο βαθμό. Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Ακόμα και μια μικρή στιγμή πριν το τέλος, αν όντως καταλάβουμε τι γίνεται και αλλάξουμε την στάση μας, τότε εμείς είμαστε οι κερδισμένοι.

Ας μην γίνουμε Γιωργάκης…

Advertisements