Οι θηλιές σαν τρόπος παγίδευσης / κυνηγιού, έρχεται από πολύ παλιά. Πιθανότατα ακόμα και ο προιστορικός άνθρωπος τις χρησιμοποιούσε για να εξασφαλίζει το “πιάτο της ημέρας”. Ειδικά στην Ελλάδα, κατά την διάρκεια της Κατοχής, στην επαρχία, χρησιμοποιούσαν θηλιές, αλλά και άλλους τρόπους για να πιάσουν σπουργίτια. Με καμιά δεκαριά σπουργίτια, τα οποία έριχναν στην κατσαρόλα με λίγο ρύζι, έφτιαχναν τότε ένα “βασιλικό” γεύμα για την οικογένεια ή τα έκαναν τηγανητά με αυγά. Αυτά τα ταπεινά πτηνά, έσωσαν κυριολεκτικά, πολλούς ανθρώπους της τότε εποχής.

Σήμερα, παρόλο που δεν υπάρχει θέμα πείνας σε τόσο μεγάλο βαθμό, χρησιμοποιούν και πάλι τις θηλιές, όχι για να ξεγελάσουν την πείνα τους, αλλά για να βγάλουν χρήματα ή απλά να παγιδεύσουν ένα όμορφο πτηνό πχ καρδερίνες, φλώρους, σκαρθάκια, κότσυφες και κοκκινολαίμηδες. Είναι απαράδεκτο, την σημερινή εποχή, που η Φύση υφίσταται μια ολοκληρωτική καταστροφή, να χρησιμοποιούμε θηλιές, απλά για να πιάσουμε όμορφα πτηνά. Η παγίδευση γενικά, απαγορεύεται από τον νόμο και οι δράστες διώκονται ποινικά. Αν βρείτε / δείτε τέτοιες θηλιές ή παγίδες στο δάσος, ενημερώστε άμεσα κάποιον σύλλογο της περιοχής, καθώς και τις αρχές.

Θηλιές σαν τις παρακάτω, έβαζαν ανάμεσα στα κλαριά, σε αρκετά δέντρα τριγύρω. Σημαντικό είναι το κλαρί να είναι καθαρό και να έχει κάποιο καθαρό άνοιγμα, ώστε τα πουλιά να μπορούν να περάσουν και να κάτσουν στο κλαρί. Δεν είναι ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε δόλωμα, αφού τα σπουργίτια, κάθονται ούτως η άλλως, για να ξεκουραστούν ή να φωλιάσουν. Έτσι μόλις καθίσουν, μπλέκονται και πιάνονται στην θηλιά.

Advertisements