Η σημερινή εποχή, περισσότερο από κάθε άλλη, για μένα τουλάχιστον, χαρακτηρίζεται από την έλλειψη σεβασμού. Έλλειψη σεβασμού, καταρχήν στον άνθρωπο και ως επακόλουθο στην Φύση, στα ζώα, στην σκέψη, την φιλοσοφία, την ελευθερία έκφρασης και άλλων βασικών δικαιωμάτων. Όλοι μα όλοι, θεωρούν πως τα πάντα τους ανήκουν και πως μπορούν να συμπεριφέρονται σε αυτά, με όποιο τρόπο τους αρέσει. Όλοι νομίζουν πως η δική τους άποψη είναι η σωστή, οι υπόλοιποι είναι λάθος και πρέπει να συμφωνήσουν ή ακόμα και να αποδεχτούν την δική τους άποψη. Τα αποτελέσματα αυτής της συμπεριφοράς, φυσικά είναι ορατά παντού. Στην καθημερινότητα και στο πως συμπεριφερόμαστε ο καθένας στον άλλον, κάθε μέρα, αλλά και διαχρονικά μέσα από συγκρούσεις και πολέμους, όπου η κάθε πλευρά θέλει να “εμφυτεύση” την δική της άποψη/ιδεολογία στους άλλους.

Καταρχάς σεβασμός, σημαίνει ότι αναγνωρίζω την ελευθερία ύπαρξης, έκφρασης, ελεύθερης σκέψης, αξίας, του άλλου. Αποδέχομαι τον άλλον ως είναι, ακούω την άποψη του και ακόμα και αν την απορρίπτω, δεν ασκώ σωματική ή ψυχική βία στον άλλον, ώστε να του αλλάξω την γνώμη, την ιδέα, την φιλοσοφία. Φυσικά ο σεβασμός είναι κάτι που πρέπει να δίνεται παντού, όχι μόνο απέναντι στους ανθρώπους, αλλά στα ζώα, την Φύση και κάθε ζώντα η μη οργανισμό.

Το άσχημο είναι, ότι ιστορικά αν το δει κανείς, ο άνθρωπος είχε περισσότερο σεβασμό τα παλαιότερα χρόνια, παρά σήμερα. Όχι ότι και τότε ήταν όλα τέλεια, αλλά σίγουρα καλύτερα και από άποψις σεβασμού προς την Φύση, αλλά και προς την ιδεολογία ή θρησκεία των ανθρώπων. Για την Φύση πιστεύω πως είναι απόλυτα κατανοητό. Ως προς το πνεύμα όμως, λίγοι καταλαβαίνουν, ότι τελικά δεν το προάγουμε, αλλά το παρακμάζουμε και το καταστρέφουμε. Μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει, μέσα από blogs, το internet γενικότερα, τα ΜΜΕ, αλλά πραγματική ελευθερία έκφρασης, δεν υπάρχει. Τα ΜΜΕ, επιτρέπουν μόνο σε αυτά/αυτούς που θέλουν να ακούγονται, να λένε την άποψη τους και οι υπόλοιποι, απλά δεν την λένε. Στο internet, ενώ είναι κάπως πιο ελεύθερα τα πράγματα, εντούτοις δεν υπάρχει πραγματική αποίχηση των ιδεών/απόψεων, καθώς το κοινό είναι μικρό και ακόμα μικρότερο αυτό που ασχολείται με πιο σοβαρά θέματα, πέραν της showbiz. Δοκιμάστε να εκφράσετε μια αντίθετη άποψη, από ότι γενικά επικρατεί και δείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις. Για παράδειγμα πάρτε το θέμα της Θρησκείας. Αν στην Ελλάδα μιλήσετε για κάτι άλλο πέραν του Χριστιανισμού, θεωρήσε ως αλλόθρησκος και αμέσως περιθωριοποιήσε, στην καλύτερη περίπτωση. Αν κάνετε το ίδιο σε ένα Ισλαμικό κράτος, μπορεί και να σε σκοτώσουν. Αν υποστηρίζεις αντίπαλη ομάδα, είσαι #&&@&*# και πρέπει να το πληρώσεις… αν πολιτικά, υποστηρίζεις ένα άλλο κόμμα, δεν ξέρεις τι λες κοκ. Για ποια λοιπόν, ελευθερία έκφρασης μιλάμε; Όταν ο άλλος δεν μπορεί να σεβαστεί την διαφορετική άποψη σου και προσπαθεί να σε κατηγορήσει, να σε μειώσει ή ακόμα και να σε χτυπήσει, αυτό λέγεται έλλειψη σεβασμού. Φυσικά η έλλειψη σεβασμού, δεν είναι μόνο ως προς την έκφραση ιδεών. Υπάρχει ακόμα και στις απλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Αν είστε λίγο μεγαλύτερος, θα θυμάστε πως οι τότε νέοι μιλούσαν απέναντι στους γηραιότερους και συγκρίνετε με το σήμερα. Έχει χαθεί ακόμα και ο σεβασμός του παιδιού απέναντι στο πατέρα και την μητέρα. Για να μην πούμε και για άλλα θέματα, που λίγο πολύ όλοι μας τα βλέπουμε και τα ζούμε.

Πρέπει λοιπόν εμείς οι ίδιοι να αρχίσουμε να αλλάξουμε και να προσφέρουμε τον απαραίτητο σεβασμό, προς τον Άνθρωπο και την ίδια την ζωή. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε με τον οποιοδήποτε… δεχόμαστε όμως ότι και αυτός ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να εκφράζεται. Δεν τον μειώνουμε φραστικά, ούτε κάνουμε κακή κριτική μόνο και μόνο, για να τον απορρίψουμε. Ναι, καλή είναι η κριτική, αλλά η επικοδομητική κριτική, με επιχειρήματα. Δεν κατακρίνουμε τον άλλον επειδή έχει τατουάζ ή κάνει κάποιο extreme sport, δεν εισερχόμαστε στα προσωπικά των άλλων, χωρίς άδεια/δικαίωμα. Καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει, εφόσον δεν βλάπτει κάποιον και οφείλουμε να το σεβαστούμε. Ειδικά ως προς την Φύση και τα ζώα, εκεί που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Η Φύση δεν είναι δική μας, δεν είναι ιδιοκτησία μας, όπου μπορούμε να κάνουμε ότι μας καπνίσει. Ούτε εμείς, ούτε κανείς άλλος. Σκεφτείτε να είστε πάνω σε ένα πλοίο, μεσοπέλαγα και οι ίδιοι οι επιβάτες, να το καταστρέφουν. Δεν είναι φυσικό επακόλουθο να πνιγούν; Έτσι και με την Φύση. Όσο την βλάπτουμε, κάνουμε μεγαλύτερο κακό στους ίδιους μας τους εαυτούς. Γι’ αυτό οφείλουμε να την προστατέψουμε και να ζούμε αρμονικά μαζί της με σεβασμό στα όσα μας προσφέρει.

Ο σεβασμός στις ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να κερδίζεται. Δεν μπορείς να σέβεσαι κάποιον που δεν σε σέβεται. Αλλά και πάλι αυτό δεν σημαίνει ότι, κάποιον που δεν μας σέβεται, έχουμε το δικαίωμα πχ να τον χτυπήσουμε. Ο σεβασμός σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, είναι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα ζώα. Αν τα καταπατήσουμε, τότε δεν διαφέρουμε και πολύ. Επίσης ανάμεσα σε σχέσεις/δεσμούς οικογένειας, ο σεβασμός είναι απαραίτητο συστατικό, για να παραμείνει μια οικογένεια ενωμένη. Εδώ τα πράγματα λίγο περιπλέκονται, καθώς τα νεότερα μέλη και ειδικά τα ανήλικα, οφείλουν να σέβονται τα μεγαλύτερα μέλη και τις απόψεις τους, ακόμα και αν διαφωνούν με αυτές. Τα μεγαλύτερα και πιο έμπειρα μέλη, παίρνουν αποφάσεις για το καλό όλης της οικογένειας με ένα σκεπτικό, που στα νεότερα μέλη μπορεί να είναι από άγνωστο εως αντιφατικό για αυτά. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά, πρέπει να μην υπακούν ή να δείχνουν ασέβεια προς τους γονείς τους. Ο σεβασμός στην οικογενειακή ιεραρχία, είναι περίπου όπως στο στρατό. Κάποια πράγματα ακόμα και αν δεν τα καταλαβαίνουμε οφείλουμε να τα σεβαστούμε, αναγνωρίζοντας την αξία και την εμπειρία των πιο έμπειρων μελών.

Έχουμε καταντήσει σχιζοφρενικά πλάσματα, που απλά δεν ξέρουν τι θέλουν. Από την μια πιστεύουμε στο Θεό (τον χριστιανικό) και την Αγάπη που αυτός διδάσκει, αλλά από την άλλη δεν σεβόμαστε ούτε το πιο απλό πράγμα πχ να ακούσουμε τον άλλον τι έχει να μας πει. Πως είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει στο “να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο”, όταν ο ίδιος δεν σέβεται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Άρα, πριν μιλήσουμε για μεγάλες ιδέες και όνειρα, καλό είναι να ξεκινήσουμε από τα πιο βασικά. Αντί να “κοιτάμε ψηλά τα άστρα”, ας γυρίσουμε το κεφάλι να κοιτάξουμε δίπλα μας και να αλλάξουμε πορεία πρώτα εμείς οι ίδιοι καθένας ξεχωριστά και ύστερα σαν ανθρώπινο σύνολο.

Advertisements