Κατά τύχη, μπήκα σε ένα forum μαμάδων, όπου στο συγκεκριμένο θέμα συζητούσαν για την διακόσμηση του παιδικού δωματίου. Μια “τρισευτυχισμένη” μαμά, έδειχνε την φωτογραφία ενός όμορφου δωματίου και από κάτω, ανέφερε που αγόρασε τα φωτιστικά, έπιπλα, χρώματα κτλ. Μου έκανε εντύπωση, ότι όλες οι αγορές έγειναν από μεγάλα, γνωστά, πολυκαταστήματα. Ούτε μια αναφορά για κάποιο μαγαζί της γειτονιάς ή έστω μικρότερο εμπορικό μαγαζί. Δυστυχώς η μαμά της Μαιρούλας, μπορεί να της έφτιαξε ένα πολύ όμορφο δωμάτιο, να παίζει και να το χαίρετε, αλλά η Μαιρούλα δεν ξέρει, ούτε μπορεί να καταλάβει ότι η μαμά της, στην ουσία, της υποσκάπτει το μέλλον…

Όλες οι μεγάλες εταιρίες/αλυσίδες, είτε έχουν έδρα στο εξωτερικό, είτε στο εσωτερικό, έχουν ένα κοινό σκοπό, που δεν είναι άλλος από το, όσο δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος. Για να το πετύχουν αυτό, δεν σταματάνε μόνο στην διαφήμιση και προβολή, αλλά προσπαθούν να μειώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα έξοδα τους, ακόμα και αν αυτά είναι η μισθοδοσία των υπαλλήλων ή ο αριθμός των υπαλλήλων. Επιπλέον, λόγω του μεγέθους τους και της επιρροής τους, πιέζουν τους μικρούς προμηθευτές τους, όσο πιο πολύ μπορούν, για να αγοράζουν σε χαμηλές τιμές. Τα αποτελέσματα είναι πολλά και όχι γρήγορα φανερά, αν και σήμερα λόγω και της κρίσης, έχουμε λίγο-πολύ καταλάβει τι μαλακίες κάνουμε σαν αγοραστές.

Ένα πολυκατάστημα, δεν θα κλείσει μόνο μερικά εμπορικά μαγαζιά, αλλά και μερικές βιοτεχνίες, αφού τα πολυκαταστήματα αυτά, φαίρνουν εισαγωγές από το εξωτερικό, ή πιέζουν τους προμηθευτές τους να καταλήξουν σε αυτή τη λύση, για να πετύχουν μικρότερο κόστος αγοράς των προϊόντων. Συνεπώς χάνονται πολλές θέσεις έργασίας όχι μόνο από τον εμπορικό τομέα αλλά και από τον παραγωγικό. Για αυτό και η ανεργία θερίζει αυτή τη στιγμή, αφού οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη. Αυτό όμως που δεν συνηδητοποιούμε είναι ότι σιγά-σιγά, το εργατικό δυναμικό αυτής της χώρας μετατρέπετε σε απλούς υπαλλήλους, που το μόνο που ξέρουν είναι να προσφέρουν υπηρεσίες στους άλλους. Πλέον δεν παράγουμε τίποτα… απλά αγοράζουμε, τοποθετούμε, πουλάμε προιόντα που κατασκευάστηκαν αλλού. Εκτός ότι χάνονται ακόμα περισσότερες θέσεις εργασίας, καθώς ο κατασκευαστικός τομέας από την φύση του, χρειάζεται περισσότερα χέρια, σε σχέση με τον εμπορικό, οι άνθρωποι αυτής της χώρας, μετατρέπονται σε “άβουλα” όντα, χωρίς γνώσεις και εμπειρία να παράξουν το οτιδήποτε.

Όπως ξεχάσαμε πως παράγονται τα αυγά, τα λαχανικά, το κρέας και τρέχουμε όλοι μας ξαφνικά, να γίνουμε αυτάρκεις, έτσι έχουμε ξεχάσει και πως κατασκευάζονται πολλά πράγματα ή έστω χάνεται αυτή η γνώση σιγά-σιγά. Οπότε στο τέλος τι; Θα γίνουμε ένα κράτος σερβιτόρων για τους “πλούσιους” τουρίστες; ή μια κοινωνία που απλά τα μέλη της θα εξ-υπηρετούν το ένα το άλλο. Δείτε τι γίνεται σήμερα. Κλείνει μια βιοτεχνία ή ένα εμπορικό κατάστημα και ανοίγει μια καφετέρια, ένας φούρνος, ένα μεζεδοπωλείο. Αυτή είναι η ανάπτυξη της οικονομίας; Αυτό είναι απλά ένας αργός θάνατος, ολονών μας. Όσο και αν χαίρονται αυτοί που ανοίγουν τις καφετέριες κτλ που καταφέρνουν να βγάζουν ένα μεροκάματο, θα τους στεναχωρήσω, καθώς δεν έχουν καταλάβει ότι και αυτοί αργά ή γρήγορα θα “πεθάνουν”.

Δεν γίνεται μια οικονομία να στηρίζεται μόνο στην κατανάλωση και μάλιστα από εισαγωγές. Πρέπει να αρχίσουμε να παράγουμε ξανά, οι ίδιοι, τα δικά μας προιόντα. Για να γίνει όμως αυτό, εκτός από την βοήθεια του κράτους (λέμε τώρα), χρειάζεται πρώτα να καταλάβουμε ότι δεν πρέπει να κάνουμε αγορές από πολυεθνικές και μεγάλες αλυσίδες. Πρέπει να βοηθήσουμε τον τοπικό παραγωγό, έμπορο, βιοτέχνη, να σταθεί και πάλι στα πόδια του, καθώς αυτός είναι που άυριο θα προσφέρει δουλειά στα παιδιά μας και όχι οι πολυεθνικές που πατάνε επί πτωμάτων.

Η Μαιρούλα και κάθε Μαιρούλα, πρέπει να μάθει να παράγει και αυτή μόνη της. Να μην γίνει απλά μια καταναλώτρια, όπως ο μπαμπάς και η μαμά της. Δεν χάθηκε ο κόσμος να φτιάξουν οι γονείς της ένα απλό φωτιστικό. Τόσα DIY (φτιάξτο μόνος σου) βίντεο υπάρχουν. Δεν χάθηκε ο κόσμος να αγοράσει πέντε ξύλα και να της φτιάξει ένα μικρό γραφείο ο μπαμπάς της… Δεν μπορείς/θες να πας να τα αγοράσεις σε ένα ελληνικό εμπορικό μαγαζί, γιατί οι τιμές σου φαίνονται ακριβές; (… για τους εμπόρους θα τα πούμε άλλη φορα), φτιάξτο μόνος σου. Τι πας και το αγοράζεις από το φτηνο-κινέζικο-πολυκατάστημα που ξέρεις ότι είναι και μάπα; Πήγαινε σε ένα ηλεκτρολογίο, σε ένα σιδηροπωλείο, σε ένα ξυλουργείο πάρε τα υλικά και φτιάξτο μόνος. Έτσι θα συνετιστούν και ορισμένοι έμποροι που αισχροκερδούν απέναντι στον καταναλωτή.

Να μην κατηγορούμε μόνο/συνέχεια τους άλλους. Φταίμε και εμέις οι ίδιοι σε πολλά θέματα. Ας το καταλάβουμε επιτέλους και ας αλλάξουμε πορεία, καθώς ειλικρινά δεν υπάρχει άλλη λύση, πέραν της ολοκληρωτικής οικονομικής καταστροφής… που στην ουσία είμαστε μονάχα μια ανάσα μακριά της.

Φτάσαμε στο σημείο, να κλείνουν εταιρίες κολοσσοί όπως τα Ελληνικά Τσιμέντα, η Χαλυβουργική, η Ελληνική Ζάχαρη κα. Όχι οτι φταίει μονάχα ο Έλληνας καταναλωτής για αυτές, καθώς για τις συγκεκριμένες εταιριές σίγουρα έχει βάλει το Κράτος το χεράκι του, αλλά για να αντισταθμίσουμε αυτό το χάσιμο τόσων θέσεων, πρέπει στην θέση τους, να δημιουργηθούν νέες μικρές επιχειρήσεις… και για να γίνει αυτό, πρέπει να ψωνίζουμε Ελληνικά… όχι λεμόνια Τουρκίας, ξυρούς καρπούς Μπαγκλαντές, σίδερα από Βουλγαρία, συσκευές από Κίνα. Κάντε το δικό σας προσωπικό “μπουκοτάζ” σε ξένα προιόντα. Μην περιμένετε οργανωμένες κινήσεις, ποτέ δεν πρόκειτε να γίνουν ή να πετύχουν ομαδικά. Ο καθέ ένας από μόνος του, αν αρχίσει να ψωνίζει από μικρά μαγαζιά, μπορεί να στηρίξει αρκετές επιχειρήσεις να επιβιώσουν… που στο κάτω-κάτω, ειδικά στην Ελλάδα, δεν μιλάμε για απρόσωπες επιχειρήσεις. Πίσω από κάθε κατάστημα και βιοτεχνία, είναι μια Ελληνική οικογένεια, εσείς, ο γείτονας σας, το παιδί σας. Για να μην χρειάζεται το παιδί του καθενός, που έχει σπουδάσει και έχει μάθει μια Α’ δουλειά, να τυλίγει πίτες σε σουβλατζίδικα. Όχι ότι είναι κακό… καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή… αλλά δεν μπορούμε να καταλήξουμε όλοι μας εκεί. Δεν πρέπει…

Advertisements