Οι ψυχολόγοι και γενικά οι μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς, έχουν τον όρο “Tabula rasa”, με τον οποίο εννοούν ότι ο άνθρωπος όταν γεννιέται είναι μια λευκή κόλλα χαρτί, στην οποία αρχίζουν και “γράφονται” οι εμπειρίες, τα φυσικά ερεθίσματα, συναισθήματα κτλ, που στην τελική διαμορφώνουν τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Από την άλλη, σίγουρα θα έχετε ακούσει ότι όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, φεύγει με άδεια χέρια, γυμνός, όπως ακριβώς γεννήθηκε. Δηλαδή, γεννιόμαστε χωρίς τίποτα, πεθαίνουμε χωρίς τίποτα… Και γιατί λοιπόν, όλη μας την ζωή, αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε τα πάντα; και κυρίως υλικά αγαθά; Ή κάπου υπάρχει λάθος ή κάπου υπάρχει ένα ψέμα… ή μήπως και τα δύο;

Σίγουρα όταν πεθαίνουμε, δεν μπορούμε να πάρουμε υλικά αγαθά μαζί μας. Μήπως όμως παίρνουμε κάτι άυλο, κάτι ψυχικό; Όλη μας την ζωή, χτίζουμε/φτιάχνουμε έναν χαρακτήρα, αυτός είναι που καθορίζει τι άνθρωποι είμαστε και στην τελική, αυτό που λέμε “τι ψυχή θα παραδώσουμε”. Αν ισχύει αυτό και τελικά, η ζωή είναι ένα είδος σχολείου για να αποκτήσει η ψυχή μας εμπειρίες, ίσως για μια επόμενη ζωή… τότε ο τρόπος που ζούμε σήμερα, είναι τελείως μα τελείως λάθος. Αντί να αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε υλικά αγαθά, ίσως θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε ψυχικές/συναισθηματικές εμπειρίες. Απολαύσεις της ζωής, φίλους, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να μαλώσουμε αλλά να ξανά μονιάσουμε κα. Αφού η αρχή και το τέλος είναι το ίδιο, άρα αυτό που έχει σημασία είναι η πορεία από την αρχή μέχρι το τέλος και αυτή δεν μπορεί να είναι η απόκτηση υλικών αγαθών… να φτιάξουμε δύο σπίτια, να πάρουμε τζιπ, κότερο, να πάμε στην Αράχοβα κα.

Αφού αυτό που παίζει σημασία είναι η απόκτηση περισσότερων εμπειριών, θα πρέπει ο τρόπος ζωής μας, να είναι τέτοιος που να συγκεντρώνει το δυνατόν περισσότερες. Για παράδειγμα, αντί να πάρουμε το αυτοκίνητο και να πάμε στο Χ σημείο, μπορούμε να πάμε περπατώντας. Περπατώντας θα δούμε περισσότερα πράγματα, θα ακούσουμε, θα μυρίσουμε, θα συζητήσουμε, θα κρίνουμε… ενώ με το αυτοκίνητο, απλά μπαίνεις, οδηγάς και έφτασες. Δηλαδή ένας πιο φυσικός τρόπος ζωής, προσφέρει περισσότερες εμπειρίες και συνεπώς γνώσεις και συναισθήματα. Άραγε, μήπως αυτή η σημερινή μεταστροφή στο πιο Φυσικό, που όλοι αποζητούν την αυτάρκεια, τα δικά τους φυσικά προϊόντα και γενικότερα έναν πιο απλό τρόπο ζωής, είναι τελικά ένα αόρατο κάλεσμα της ψυχής μας, στο να αποκτήσουμε περισσότερες εμπειρίες και να αποτραβηχτούμε από την συγκέντρωση υλικών, που στο κάτω-κάτω αποδείχτηκε πραγματικό βασανιστήριο. Μήπως τελικά οι Άμις, που ζουν εδώ και χρόνια με απλό, φυσικό τρόπο, έχουν δίκιο που αποφεύγουν την εξέλιξη και δεν δέχονται να υιοθετήσουν νέες τεχνολογίες και τρόπο ζωής; Άραγε οι παλιές φυλές, μήπως τελικά είχαν επιλέξει να ζουν με πιο απλό τρόπο και δεν ήθελαν, συνειδητά να εξελίξουν την τεχνολογία τους; Αν μη τι άλλο, οι Αρχαίοι Έλληνες, είχαν τεχνολογία αντίστοιχη της πρώιμης εποχής της βιομηχανικής επανάστασης. Δεν τους εμπόδιζε κάτι, στο να αρχίσουν την ξέφρενη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της παρασκευής περισσότερων υλικών αγαθών. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν παραδόσεις (προφητείες) των ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικής, που μιλάνε ξεκάθαρα ότι το “τέλος του κόσμου” θα έρθει όταν και αν, ο άνθρωπος ξεφύγει από το μονοπάτι της Φυσικής ζωής, που συμβαδίζει με την αρμονική συμβίωση του ανθρώπου με την μητέρα Φύση.

Όλοι αυτοί οι αρχαίοι λαοί, που ζούσαν σε αρμονία με την Φύση, έχουν εκλείψει από προσώπου Γης και ο τρόπος ζωής έχει αντικατασταθεί από το “Δυτικό” μοντέλο, το οποίο επειδή είναι αντίθετο προς την Φύση, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί να εφαρμόζετε. Και εδώ ξανάρχεται το tabula rasa, το οποίο σημαίνει και το γνωστό ελληνικό “φτου και από την αρχή”, αφού βγαίνει από τα παλιά πινακάκια με κερί, που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για να γράφουν όπου όταν έκαναν λάθος, το μαλάκωναν με ζέστη και σάλιο για να σβήσουν τα προηγούμενα. Δηλαδή, θα πρέπει να κάνουμε μια νέα αρχή, στον εαυτό μας και να ξεκινήσουμε να “γράφουμε” σε αυτόν από την αρχή με διαφορετικό τρόπο… πιο φυσικό, πιο συναισθηματικό, πιο ανθρώπινο. Εξάλλου, όταν αποδημήσουμε… δεν πιστεύω εκεί που θα πάμε, να μας ρωτήσει κανείς, πόσα χρήματα βγάλαμε, πόσα σπίτια είχαμε κτλ όλα αυτά δεν θα μετράνε εκεί. Αυτό που θα μετράει, είναι το τι κουβαλάμε μέσα μας και τι ψυχή τελικά παραδίδουμε…

Advertisements