Όπως έχω γράψει και σε παλαιότερα άρθρα, το να φτιάξεις ένα μαχαίρι, μόνος σου, είναι κάτι σχετικά εύκολο. Έτσι λοιπόν, έφτιαξα και εγώ τα δικά μου, για χρήση bushcraft πάντα… αν και το μεγάλο, μέχρι και σε κλάδεμα ελιάς με έχει βοηθήσει… 😉

Θα φτιάξουμε μαχαίρι με την μέθοδο της αποκοπής. Παίρνουμε δηλαδή ένα κομμάτι μέταλλο και το κόβουμε/διαμορφώνουμε σε μαχαίρι. Άλλη μέθοδος είναι με σφυρηλάτηση, όπου εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Το υλικό είναι έτοιμο ατσάλι Sverker21 (ή D2), το οποίο μπορεί να αγοράσει κανείς, σε διάφορα μεγέθη. Τα χαρακτηριστικά του μετάλλου, παίζουν αρκετό ρόλο στην απόδοση του μαχαιριού. Πόσο γερό θα είναι, πόσο ελαστικό, αν σκουριάζει εύκολα και άλλες ιδιότητες.

Ξεκινάμε με το σχέδιο… λίγο χαρτοταινία στο μέταλλο, μολύβι και φαντασία. Για τους πιο hitech, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και υπολογιστή.

Ακολουθεί το κόψιμο, λίγο πιο έξω από το περίγραμμα του σχεδίου. Το κόψιμο, μπορεί να γίνει με σιδεροπρίονο, ηλ. τροχό, πριονοκορδέλα ή ότι άλλο διαθέτετε. Βασικά υπομονή θέλει.

Φτάνουμε στο στάδιο που πρέπει να φτιάξουμε την κόψη. Ίσως το κρισιμότερο σημείο της κατασκευής, καθώς αυτό θα κρίνει το πως θα “λειτουργεί” το μαχαίρι και πόσο ανθεκτικό θα είναι. Αυτή η φάση, είναι κεφάλαιο ολόκληρο από μόνη της.

Εδώ είναι δύο άλλα…

Έτοιμη και η κόψη, με αρκετά λάθη, καθώς πρόκειτε για το πρώτο μου. Αφού λειανθεί με γυαλόχαρτο, περίπου στα 400 grit, είναι έτοιμο για βαφή.

Αν θέλουμε μπορούμε να διακοσμήσουμε την ράχη

Η βαφή, έγινε σε ειδικό φούρνο από επαγγελματίες (Στασινόπουλος ΑΕ). Δεν έχω φτάσει ακόμα σε αυτό το επίπεδο 😉 Η σκληρότητα του μετάλλου, αν και μπορεί να φτάσει τα 62 HRC, προτίμησα να γίνει 58, καθώς είναι πιο εύκολο στο ακόνισμα και δεν κινδυνεύει να σπάσει το ατσάλι, από λάθος χειρισμό.

Μετά την βαφή, ακολουθεί τρίψιμο και γυάλισμα… πολύ γυάλισμα… σταδιακά σε όλο και ψηλότερο γυαλόχαρτο. Ανάλογα τα γούστα μπορεί να φτάσει και τα 1200 grit, επίπονη διαδικασία, χρονοβόρα, που απαιτεί υπομονή. Όσο πιο γυαλιστερό το κάνουμε, τόσο πιο ανθεκτικό θα είναι στην σκουριά, καθώς κλίνουν οι πόροι και ο αέρας δεν έχει μεγάλη επιφάνεια για να οξειδώσει το μέταλλο. Από κει και πέρα, ακολουθεί το φτιάξιμο της λαβής, που κυριολεκτικά είναι μια τέχνη από μόνη της. Υπάρχουν πάρα πολλά υλικά που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς, μέταλλο, ξύλο, κόκκαλο, micarta ή συνδυασμούς αυτών.

Εγώ προτίμησα κάτι απλό και οικονομικό 😉 Το τελικό αποτέλεσμα…


Τα λάθη μου είναι βασικά δύο… έλλειψη υπομονής και ξεκίνησα κατευθείαν με κάτι μεγάλο. Προτιμήστε να ξεκινήσετε με κάτι μικρό, να μάθετε, να δείτε αν σας “πάει” αυτό το χόμπι και βασικά να δοκιμάσετε την υπομονή σας, καθώς αν δεν έχετε, θα τα αφήσετε μισο-τελειωμένα. Καλό ξεκίνημα λοιπόν…

Advertisements