Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση, μου έδωσε ένας φίλος από το facebook, όπου ανέφερε μια συνήθεια των πειρατών, που αποσκοπούσε στο να μην έχουν οικογένεια και να είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν. Περίπου το ίδιο νόημα μας δίνει και ο μύθος του Αχιλλέα, που φαντάζομαι τον γνωρίζουν όλοι.

Το όνομα Αχιλλέας, κατά μια εκδοχή σημαίνει “αυτός που φέρνει λύπη/στεναχώρια στους λαούς/εχθρούς”, κατά μια άλλη σημαίνει “αυτός που είναι λυπημένος”. [1] Κατά μια περίεργη σύμπτωση, θα έλεγα ότι και οι δύο ορισμοί, μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα, μιας και ένας πολεμιστής του μεγέθους του Αχιλλέα, μπορεί να φέρνει λύπη στους εχθρούς, αλλά για τον ίδιο λόγο να είναι και ο ίδιος στεναχωρημένος. Αυτό δείχνει ότι ο πολεμιστής, έχει συναίσθηση των πράξεων του, δεν είναι ένα αναίσθητο τέρας που σκοτώνει χωρίς λόγω και αιτία. Γνωρίζει τι κάνει και τις συνέπειες των πράξεων του. Γνωρίζει τον πόνο που προξενεί, αλλά το κυριότερο, γνωρίζει το μέλλον του…

Τον μύθο και την γνωστή φράση “Αχίλλειος πτέρνα” φαντάζομαι όλοι τα γνωρίζουμε. Αυτό όμως που προσπερνάμε, μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία, είναι η προσπάθεια της μητέρας του Αχιλλέα, να τον εμποδίσει να πάει στον πόλεμο. Η Θέτιδα, σαν μάνα, κάνει τα αδύνατα δυνατά να προστατέψει τον γιο της από σίγουρο θάνατο. Μπορούμε να πούμε ότι η Θέτιδα, συμβολίζει όχι μόνο την ίδια την μητέρα, αλλά και γενικότερα τους δεσμούς μας με άτομα που αγαπάμε, που όταν χρειάζεται να πάρουμε μια απόφαση, “μπαίνουν” μπροστά μας και μας εμποδίζουν. Ο μύθος μας λέει επίσης, ότι αν ο Αχιλλέας πήγαινε να πολεμήσει τότε θα είχε σίγουρο θάνατο, αλλά μεγάλη δόξα. Διαφορετικά, αν έμενε πίσω, θα έκανε μεγάλη οικογένεια, αλλά το όνομα του θα έσβηνε. Για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι ο θεσμός/δεσμός της οικογένειας, προσπαθεί να μπει εμπόδιο και να αποτρέψει τον ήρωα, από το να πάει στον πόλεμο. Ο Αχιλλέας όμως, γνωρίζοντας έναν άλλο χρησμό, ότι οι Έλληνες δεν θα νικούσαν χωρίς αυτόν, νιώθει και καταλαβαίνει την υποχρέωση που έχει απέναντι στον λαό του και τους συμπολεμιστές του, αποφασίζοντας έτσι να τους ακολουθήσει. Αν πάρουμε όλα τα παραπάνω σαν έναν αλληγορικό συμβολισμό, βλέπουμε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο ενός πολεμιστή, είναι οι δεσμοί αγάπης και ιδιαίτερα της οικογένειας. Της μάνας προς τον γιο, αλλά και του ίδιου του πολεμιστή απέναντι στην οικογένεια. Αυτά τα δύο όμως, πολεμιστής και οικογένεια, όπως βλέπουμε και από τον μύθο, είναι ασυμβίβαστα.

Αφήνουμε τον μύθο και ερχόμαστε στην πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ειδικά σε εμφυλίους πολέμους ή αντιστασιακούς αγώνες, αυτοί που μπαίνουν μπροστά είτε είναι νέοι, είτε δεν έχουν οικογένεια, είτε έχουν χάσει την οικογένεια τους. Σαν πρόσφατα νεοελληνικά παραδείγματα μπορούμε να πάρουμε την Χούντα με το Πολυτεχνείο, όπου αυτοί που ξεσηκώθηκαν πρώτοι ήταν φοιτητές/νέοι ή το παράδειγμα των κλεφτών/αμαρτωλών που ήταν κυρίως άνθρωποι χωρίς οικογένεια. Μάλιστα στην περίπτωση των κλεφτών/αμαρτωλών, μετά από χρόνια στα βουνά, οι περισσότεροι αναζητούσαν έναν τρόπο να πάρουν αμνηστία, ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν και πάλι στον κοινωνικό βίο και να κάνουν οικογένεια. Αν έρθουμε στο σήμερα και στο τώρα, θα δούμε ότι ο αυτοσκοπός του να κάνει κάποιος οικογένεια έχει μπει για τα καλά στο πετσί μας. Αν είσαι 40άρης και είσαι ανύπαντρος/η, είσαι δακτυλοδεικτούμενος και κοινωνικά στιγματισμένος. Έτσι μεγαλώνουμε παιδιά με μοναδικό σκοπό απλά την “διαιώνιση του είδους” μην αφήνοντας το ένστικτο/χαρακτηριστικό του “πολεμιστή” να αναδυθεί. Όσο τρελό και αν ακούγεται, για να εξελιχθεί ένα είδος ή έστω να αποφύγει τα έσχατα, χρειάζεται πολεμιστές, σκύβοντας το κεφάλι κανείς δεν κατάφερε να επιζήσει, αλλά απλά το έχασε…

Advertisements