Μετά από κάποια μεγάλη καταστροφή, χρειάζεται να ενεργήσουμε επειγόντως ώστε να παρέχουμε βοήθεια σε αυτούς που την χρειάζονται. Συνήθως αυτό το κάνουν οι οργανισμοί/υπηρεσίες του κράτους, άλλες φορές αποτελεσματικά και άλλες όχι. Όπως και να έχει όμως, ανάλογα με την έκταση της καταστροφής, ακόμα και το κράτος μπορεί να χρειάζεται βοήθεια. Πρόσφατο παράδειγμα ο μεγάλος σεισμός στην Κεφαλλονιά.

Οπότε το ερώτημα είναι, πως μπορούμε εμείς οι ίδιοι να βοηθήσουμε την κατάσταση; Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι υποθέτουμε πως εμείς είμαστε καλά, έχουμε τακτοποιήσει τους δικούς μας ή μπορεί να ερχόμαστε από άλλη περιοχή και απλά έχουμε τον χρόνο και την θέληση να βοηθήσουμε.

Καταρχάς θα πρέπει να απευθυνθούμε στους ύπευθυνους που βρίσκονται στην περιοχή. Σε κάποιον επικεφαλή πχ πυροσβεστικής, πολιτικής προστασίας κτλ. Στο εξωτερικό, σε μεγάλες καταστροφές υπάρχει συντονιστική επιτροπή εθελοντών, όπου συννενοείτε με τις αρχές και στέλνει εθελοντές όπου της ζητηθούν. Επειδή όμως εδώ είναι Ελλάδα ή δεν έχει τύχη τόσο μεγαλή καταστροφή, δεν παρατηρείτε τέτοια οργάνωση. Συνεπώς θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να κάνουμε μια μικρή έρευνα, ποιος και αν μας χρειάζεται. Αν μας χρειαστούν, καλώς. Θα μας πουν τι θέλουν να κάνουμε και μπορούμε να βοηθήσουμε. Αν όμως είτε δεν μας χρειάζονται, είτε θεωρούν πως δεν μας χρειάζονται ή απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται και μας απαντήσουν αρνητικά, ως προς την προσφορά της βοήθειας μας, αυτό δεν σημαίνει ότι σηκωνόμαστε και φεύγουμε.

Υπάρχουν και άλλοι τρόποι, για να προσφέρουμε. Λίγη παρατήρηση του χώρου/περιοχής, να δούμε τι κάνουν οι πληγέντες και τι τους λείπει και κάτι μπορούμε να σκεφτούμε, που θα τους βοηθήσει. Ανάλογα και με τις προσωπικές μας ικανότητες, μπορούμε να παρέχουμε βοήθεια σε συγκεκριμένους τομείς. Αν για παράδειγμα είμαστε μάγειρες/σερβιτόροι, μπορούμε να πάμε και να “κολλήσουμε” στα μαγειρία/εστιατόρια και να βοηθήσουμε στο μαγείρεμα και την διανομή φαγητού. Αν είμαστε τεχνίτες (σιδεράδες, χτίστες, υδραυλικοί) σίγουρα όλο και κάπου, κάποιος θα μας χρειαστεί, είτε για επιδιόρθωσει βλάβεις, είτε για να κλείσουμε πχ μια παροχή, είτε για να βοηθήσουμε στην κατασκευεί ενός καταυλισμού κτλ. Ακόμα και παιδαγωγοί/δάσκαλοι να είμαστε, μπορούμε να προσφερθούμε να οργανωθεί ένας χώρος για τα παιδιά, ώστε και αυτά να ξεχαστούν λίγο από την καταστροφή, αλλά και οι γονείς τους, να βρουν λίγο χρόνο να κάνουν κάτι που χρειάζονται (πχ να μεταφέρουν ρούχα/αντικείμενα, να βρουν χαρτιά, να πάνε σε μια υπηρεσία κα). Ακόμα και να μην έχουμε ιδιαίτερες γνώσεις σε κάτι, μπορούμε να βοηθήσουμε στο στήσιμο σκηνών, στο καθαρισμό του χώρου, στο να προσφέρουμε λίγο νερό σε αυτούς που κουράζονται σωματικά για να εξωμαλύνουν την κατάσταση, έστω να πούμε μια κουβέντα με κάποιον και να απαλύνουμε τον πόνο του. Δεν υπάρχει περίπτωση, να μην μπορούμε κάπου να βοηθήσουμε. Φυσικά δεν παίζει ρόλο το μέγεθος της βοήθειας, το αν βοηθάμε στην διάσωση κάποιου ή απλά μαγειρεύουμε. Σε μια μεγάλη καταστροφή, όλων η βοήθεια είναι πολύτιμη και χρειάζεται. Το πιο απλό πράγμα να κάνουμε, είναι κάτι σημαντικό για αυτόν που θα τον βοηθήσουμε.

Δυστυχώς όμως, παρόλο που τα τελευταία χρόνια έχουμε αντιμετωπίσει παγκοσμίως, μεγάλες καταστροφές και θα περίμενε κανείς ότι μαθαίνουμε από αυτές, άσχετα αν γίνονται μίλια μακριά… ακόμα και σήμερα υπάρχει αυτό που λέμε αναποτελεσματικότητα/αναλγησία του κρατικού μηχανισμού. Τρανό παράδειγμα και πάλι η Κεφαλλονιά όπου ο στρατός κλήθηκε να βοηθήσει αργά, αλλά και όταν το έκανε έστεισε σκηνές μέσα στο κρύο χωρίς να υπάρχει καμία μέριμνα για θέρμανση. Τέτοιες “κοτσάνες” δυστυχώς στην Ελλάδα συμβαίνουν συχνά και εκεί που κάποιος θεωρεί ότι κάτι είναι αυτονόητο, κάποιοι άλλοι δεν το “βλέπουν”. Δεν είναι θέμα χαζομάρας, αλλά πιο πολύ θα έλεγα θέμα εμπειρίας και αυτό που λέμε “να σου κόβει”. Άρα, άλλος ένας τρόπος βοήθειας είναι να παρατηρήσουμε και να διορθώσουμε τα “στραβά” που βλέπουμε. Ένα όχημα που πάει να κλείσει κάποιο πέρασμα, ένα μηχάνημα όπου ο οδηγός του λόγω κακής ορατότητας πάει να κάνει ζημιά ή να πατήσει κάποιον, να αφήσει κάποιος τρόφιμα/νερό εκτεθειμένα στον ήλιο, μια κακή οργάνωση σε διαμοιρασμό τροφίμων… απλά πράγματα που κάποιος μπορεί να μην τα βλέπει, αλλά εμείς που το παρατηρούμε, θα πρέπει να επέμβουμε και να δώσουμε λύση/βοήθεια.

Ακόμα και όλα λειτουργούν στην εντέλεια, μακάρι… το να πάμε ένα ποτήρι νερό, έναν καφέ, ένα τοστ σε ένα μέλος από τα σωστικά συνεργεία, τους νοσηλευτές, τους πυροσβέστες, ακόμα και τους “επίσημα” εθελοντές, είναι κάτι που θα εκτιμηθεί πολύ και θα δώσει κουράγιο και έναν “αέρα” σε αυτόν τον άνθρωπο να συνεχίσει το έργο του, που βλέπει ότι κάποιος το εκτιμά. Μπορεί να σας φαίνεται απλό και χαζό, αλλά ούτε πολλοί το κάνουν και από την άλλη, οι διασώστες είναι κάτι που το χρειάζονται. Ένα απλό παράδειγμα είναι οι φαντάροι, οι οποίοι ναι μεν καλούνται να βοηθήσουν, αλλά ούτε καν ο ίδιος ο στρατός δεν κοιτά να τους δώσει λίγο νερό, μια μπουκιά να φάνε. Μου έχει τυχει προσωπικά σε δασοπυρόσβεση, όπου όλη μέρα στο δάσος και μας τάιζαν μόνο αργά το απόγευμα, κοιμόμασταν όπου βρίσκαμε και νερό όπου προλάβαίναμε να γεμίσουμε τα παγούρια.

Συνεπώς, όταν υπάρχει ανάγκη, δεν υπάρχει περίπτωση να μην μπορούμε να προσφέρουμε σε κάτι, όσο και μικρό να μας φαίνεται αυτό. Αν υπάρχει θέληση, μπορούμε να βοηθήσουμε. Συνήθως δεν μπορεί να βοηθήσει αυτός που δεν θέλει. Όπως λένε, “δεν υπάρχει δεν μπορώ… δεν θέλω υπάρχει”.

Αν έχετε πρακτικές ιδέες για το πως μπορεί να βοηθήσει κάποιος σε μια μεγάλη καταστροφή, αφήστε ένα σχόλιο. Μπορεί η ιδέα σας να βοηθήσει κάποιον. Αν κρίνουμε και από τα όσα έγιναν στην Κεφαλλονιά, σίγουρα χρειαζόμαστε αρκετή οργάνωση ακόμα, βοήθεια και ιδέες από όλους.

Advertisements