Υπάρχει ένα μικρό πραγματάκι, που όσο και δύσκολα να μας έρθουν τα πράγματα, δεν μας αφήνει να τα παρατήσουμε και να παραδώσουμε το πνεύμα μας. Που όσο δύσκολη να γίνει η ζωή, είτε σε πολέμους, σε αρρώστιες και κακουχίες,  μας πυσμώνει και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά, να τα βγάλουμε πέρα. Μιλάμε βέβαια για την ελπίδα. Ο Νίτσε είπε κάποτε “Αυτός που έχει ένα γιατί για να ζήσει, μπορεί να υποστεί και να ξεπεράσει τα πάντα”. Ευτυχώς για εμάς έτσι είναι. Ειδικά αυτός εδώ ο λαός, ξέρει πολύ καλά τι πάει να πει ελπίδα, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα.

Όσο όμως η ελπίδα μας βοηθά, άλλο τόσο η απουσία της, μας καταδικάζει σε αργό θάνατο. Άνθρωποι χωρίς ελπίδα, απλά παύουν να είναι άνθρωποι. Το βλέπεις στο πρόσωπο τους, το καταλαβαίνεις από τα λόγια και τις πράξεις τους. Χωρίς καμία ελπίδα, δεν αργεί κάποιος να παραδώσει ψυχή και πνεύμα. Αν θυμάστε τον κανόνα του τρία, της επιβίωσης, αναφέρει ότι δεν επιβιώνει κάποιος χωρίς ελπίδα, μετά από τρεις μήνες.

Δυστυχώς όμως όπως σχεδόν κάθε τι, σε αυτήν την ζωή, η ελπίδα έχει και μια άσχημη, σκοτεινή πλευρά. Όχι από μόνη της φυσικά.  Επειδή η ελπίδα είναι ένα πανίσχυρο συναίσθημα που μπορεί να κάνει τον και τον πιο μικρό και δύστυχο να αισθάνεται μεγάλος και ελεύθερος, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και ανεκμετάλευτη, από τα “μεγάλα κεφάλια” της κάθε εποχής, που κυβερνούν αυτόν τον κόσμο.

Ας πούμε για παράδειγμα, ότι είμαστε κλεισμένοι μέσα σε μια φυλακή. Αν η ποινή ήταν τέτοια που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βγούμε ποτέ έξω, το πιο πιθανό θα ήταν, μετά από λίγο καιρό να τα “παρατήσουμε” και να διαλέξουμε το θάνατο αντί μιας ζωής χωρίς ελευθερία. Αν όμως μας έλεγαν, ότι ακόμα και στην περίπτωση ισοβίων, οτι υπάρχει μια πιθανότητα να πάρουμε πχ χάρη ή να μειωθεί η ποινή μας και να βγούμε ελεύθεροι έστω και μετά από πολλά χρόνια, τότε το πράγμα αλλάζει. Όχι μόνο θα υπομείνουμε όλα αυτά τα χρόνια “σκλαβιάς”, αλλά θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας, ώστε αυτή η πιθανότητα απελευθέρωσης να έρθει όσο πιο σύντομα γίνεται. Μπορεί το παράδειγμα να σας φαίνεται τραβηγμένο, αν όμως το σκεφτείτε πιο καλά, θα διαπιστώσετε ότι σε μια τέτοια “φυλακή” τελικά ζούμε όλοι μας και μας έχουν υποσχεθεί στον καθένα μας, ένα άπιαστο όνειρο. Γι’ αυτό συνεχίζουμε και υπομένουμε όλα αυτά που γίνονται δεξιά και αριστερά μας, χωρίς καν να αντιδρούμε.

Μια άλλη όψη της ελπίδας είναι όταν ελπίζουμε για κάτι το άπιαστο/ακατόρθωτο. Όταν αρχικά ελπίζουμε σε αυτό το άπιαστο όνειρο, με όλο μας το είναι, νιώθουμε δυνατοί και ελεύθεροι. Όταν όμως διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν γίνεται να πραγματοποιηθεί, η ψυχολογική πτώση είναι τεράστια, με απρόβλεπτες συνέπειες. Σίγουρα θα έχετε ακούσει την φράση “μην τρέφεις φρούδες ελπίδες”.

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, ότι η ελπίδα είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια κάποιων, με μεγάλη δύναμη. Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να αφήνουμε περιθώρια, να παίζουν κάποιοι με την ελπίδα μας. Ούτε να τους αφήνουμε να μας τάζουν λαγούς και πετραχήλια, αλλά ούτε και να μας κρατάνε ζωντανούς-νεκρούς, σκλαβωμένους στην ουσία, με ψεύτικες υποσχέσεις. Η ελπίδα είναι μια σπίθα που όσο “ελέγχεται”, παραμένει σπίθα. Αν όμως ξεφύγει από τον “έλεγχο”, τότε φουντώνει και ανάβει φωτιές.

 Store   Forum   Facebook   Twitter

Advertisements