Βασικά το συμπέρασμα είναι ένα και ισχύει για όλα τα φυσικά φαινόμενα θα έλεγα και κυρίως αυτά που μπορούμε να προβλέψουμε. Όπως είπε και ο Αινστάιν: “Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο”. Που σημαίνει ότι η ανθρώπινη βλακεία, κυριολεκτικά δεν έχει όρια.

Αντί να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος, απλά τα αγνοούμε και κάνουμε τα ίδια και χειρότερα. Δεν είναι θέμα προετοιμασίας/prepardness και να είναι κάποιος prepper. Απλή κοινή λογική είναι. Όταν ξέρεις ότι έρχεται μια καταιγίδα και σε έχουν προειδοποιήση μέρες πριν, δεν πας τελευταία στιγμή να “σηκώσεις” τα ράφια ή ακόμα χειρότερα να μην κάνεις ούτε αυτό και μετά να παρακαλάς ή να παραπονιέσαι στις υπηρεσίες. Δεν σε προειδοποιούν για πλάκα, για να σώσεις την ζωή σου το κάνουν.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν και χειρότερα. Αυτό που ακολούθησε μετά το πέρας του τυφώνα, ήταν αρκετοί άνθρωποι σε διάφορες περιοχές που είχαν πληγεί, να βγουν στους δρόμους και να λεηλατούν μαγαζιά. Σε πολλές περιοχές δεν έχουν ρεύμα, καύσιμα, τρόφιμα και οι κάτοικοι είναι απεγνωσμένοι εκλιπαρώντας για βοήθεια. Βοήθεια που ναι μεν μπορεί να τους προσφερθεί, αλλά ίσως λίγο αργά για αυτούς. Κάπως έτσι έγινε και με τον τυφώνα Katrina.

Κάθε μεγάλη καταστροφή ή γενικά γεγονός που θα μας φέρει σε κατάσταση να αγωνιστούμε για την επιβίωση μας, κάνει τον άνθρωπο να αλλάζει, αστραπιαία. Εκεί που ήξερες τον διπλανό σου, ότι ήταν ένας φιλήσυχος και σοβαρός άνθρωπος, ξαφνικά πέφτεις από τα σύννεφα, όταν το βλέπεις να κάνει πράγματα που δεν τα έχεις φανταστεί. Αυτό φυσικά μπορεί να συμβεί στον καθένα, ακόμα και εμάς. Μην βγάζουμε τους εαυτούς μας, απ’ έξω. Κανείς μας δεν ξέρει για τι είναι ικανός να κάνει, παρά μόνο όταν βρεθεί σε κάποια δύσκολη θέση.

Ας κάνουμε τώρα μια αντιστοιχία στον τυφώνα Sandy και τον τυφώνα “Χρεωκοπία”, που έχει φτάσει και μας χτυπά την πόρτα. Θα παρατηρείσετε τα ίδια πράγματα. Μια πλειοψηφία, να αγνοεί τις “προειδοποιήσεις” και τα μηνύματα, που την τελευταία στιγμή θα τρέξει να αρπάξει ότι να ‘ναι, για να σωθεί. Και αφού γίνει και την νιώσουμε για τα καλά όλοι στο πετσί μας, μετά θα βγούνε έξω να λεηλατούν και να ληστεύουν για να σώσουν το τομάρι τους.

Μια διαφορά υπάρχει μόνο. Μια οικονομική κατάρρευση δεν είναι τόσο άμεση όσο ένας τυφώνας. Την ζούμε εδώ και τέσσερα χρόνια. Έτσι μέσα σε αυτό το διάστημα, αλλάζουμε σταδιακά. Σιγά-σιγά με το πέρασμα του χρόνου. Γινόμαστε όλο και πιο σκληροί και πιο απάνθρωποι. Εκεί που μοιραζόμασταν με τους άλλους, τώρα δεν θέλουμε. Το κρατάμε για εμάς. Οι άλλοι να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, λέμε.

Παρατηρείστε λίγο τις ανθρώπινες σχέσεις. Τα διαζύγια έχουν αυξηθεί υπερβολικά. “Όταν η φτώχεια μπαίνει από την πόρτα, η αγάπη βγαίνει από το παραθύρο” λέγαν οι παλιοί, καθώς και το “η φτώχεια φέρνει γκρίνια”. Διαμάχες και αντιλογίες, ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας και κυρίως σε συγγενικά πρόσωπα, δίνουν και παίρνουν. Αδέλφια τσακώνονται, φίλοι “μαχαιρώνονται” και όλα αυτά, για οικονομικούς λόγους, είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Έχουμε αλλοτριωθεί σαν άνθρωποι. Δεν είμαστε όπως παλιά, που είμασταν όλοι μονοιασμένοι και σεβόμασταν τα δικαιώματα των άλλων. Σήμερα αν ο άλλος θέλει τα λεφτά σου, βγάζει μαχαίρι και σε σκοτώνει, αν έχει πρόβλημα μαζί σου, στα “χώνει” κανονικά. Με το παραμικρό είμαστε έτοιμοι να αρπαχτούμε για το οτιδήποτε.

Δεν είναι παράξενο ότι τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μόδα η προετοιμασία (prepardness), τα σακίδια και οι εξοπλισμοί. Είχαν οι παλιοί τέτοια πράγματα; Σε ένα μαντήλι έβαζαν λίγο ξερό ψωμί και άντε και κανά μαχαίρι. Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ απλά, προσπαθούμε να βρούμε “λύση” στο πρόβλημα, μόνοι μας. Ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να μας βοηθήσει κάποιος άλλος και για αυτό προσπαθούμε να “ξυστούμε με τα δικά μας νύχια”.

Χίλιες φορές να είχαμε λίγο μυαλό/λογική και σεβασμό/καλή καρδιά παραπάνω, παρά ένα κάρο συμπράκαλα και εξοπλισμούς/προμήθειες. Εξάλλου δεν είναι η ίδια η φυσική καταστροφή που μας σκοτώνει ή θέτει την ζωή μας σε κίνδυνο, αλλά οι ενέργειες των ανθρώπων, που είτε δεν έχουν προετοιμαστεί, είτε από φόβο προβαίνουν σε αποτρόπαιες πράξεις. είτε απλά αδιαφορούν για τους άλλους. Στην ουσία, θα έλεγα, ότι δεν προετοιμαζόμαστε καθεαυτό για κάποιο συμβάν, αλλά για να αντιμετωπίσουμε την ανθρώπινη σκληρότητα, που επακολουθεί αυτών.

 Store   Forum   Facebook   Twitter

Advertisements