Η έννοια πειθαρχία, δυστυχώς, έχει καταντήσει ένα λάστιχο, που ο καθένας το τεντώνει όσο θέλει και “χρειάζετε”. Από την έννοια που είχε στην Αρχαία Ελλάδα, μέχρι την έννοια που έχει σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, η διαφορά είναι τεράστια και κυρίως εξαρτάται, από αυτόν που την εφαρμόζει και τον τρόπο με τον οποίο την εφαρμόζει.

πειθαρχία η [piθarxía] Ο25 : η υπακοή σε κανόνες που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά και τη δράση των ατόμων ενός συνόλου και εξασφαλίζουν την τάξη

Σήμερα που βρισκόμαστε στην δίνη της οικονομικής κρίσης, μετά από μια περίοδο που την χαρακτηρίσε ο πλουτισμός, η πειθαρχία έχει ιδιαίτερη σημασία, στο να τηρήσουμε το “σχέδιο σωτηρίας” που έχουμε σκεφτεί, καθώς έχουμε χαλάσει σαν χαρακτήρες. Γιατί καλά είναι να πείς ότι από το σημείο Α, πρέπει να πάω στο σημείο Β, αλλά όλη η ουσία είναι πως το πράττεις αυτό. Θα πρέπει το “σχέδιο σωτηρίας” να τηρηθεί κατά γράμμα (πχ περικοπές, εναλλακτικό εισόδημα κα) και αυτό απαιτεί πειθαρχία, είτε είμαστε μόνοι μας, είτε σε μια ομάδα (οικογένεια, επιχείρηση).

Η πειθαρχία σε μια ομάδα, θα πρέπει να ξεκινά πάντα από τον “αρχηγό” της ομάδας. Αν ο ίδιος δεν είναι πειθαρχημένος, τότε δεν θα εμπνεύσει και τους άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμα του. Σε μια οικογένεια, δεν είναι δυνατόν οι γονείς να κάνουν ότι θέλουν και να περιμένουν μετά από τα παιδιά τους να τους υπακούν. Ούτε σε μια επιχείρηση, δεν είναι δυνατόν να απαιτεί το αφεντικό, περικοπές σε μισθούς, όταν και ο ίδιος δεν εφαρμόζει το ίδιο στον δικό του μισθό/εισόδημα. Το θέμα είναι, πως κάνεις πχ απείθαρχα παιδιά να ακούν τους γονείς τους ή “άτακτους” υπάλληλους στο να τηρούν ένα οικονομικό σχεδιασμό κατά γράμμα.

Φυσικά όλοι γνωρίζουμε τρόπους όπως πχ τιμωρίες, περιορισμούς, ξύλο σε οικογένειες ή πρόστιμα και απολύσεις σε εταιρίες. Προσωπικά πιστεύω ότι η πειθαρχία, δεν πρέπει να επιβάλετε με τιμωρίες, βία κτλ, αλλά να εμπνέεται. Να κάνεις τον άλλον δηλαδή, να καταλάβει ότι πρέπει να πειθαρχήσει για το καλό του συνόλου, από μόνος του. Χωρίς επιβολή εξουσίας και τιμωρίες. Σίγουρα πολλοί θα διαφωνήσουν και θα πουν ότι πειθαρχία χωρίς επιβολή τιμωρίας δεν γίνεται. Μπορεί. Το θέμα είναι, έχει δοκιμάσει άλλο τρόπο, αυτός που το λέει, εκτός της τιμωρίας; Και αν ναι, γιατί είναι σίγουρος ότι φταίει ο άλλος που δεν πειθάρχησε και όχι ο ίδιος; Ας δούμε όμως μερικούς τρόπους, με τους οποίους μπορούμε να εμπνεύσουμε τους άλλους να πειθαρχούν.

  • Όπως ανέφερα και παραπάνω, ένας τρόπος είναι, ο ίδιος ο “αρχηγός” της ομάδας (γονιός/οικογένεια, αφεντικό/επιχ.) να πειθαρχεί στους ίδιους κανονισμούς που ισχύουν για όλους. Έτσι γίνετε παράδειγμα προς μίμηση.
  • Θα πρέπει ο “αρχηγός” να εμπνέει εμπιστοσύνη και να δείχνει στους υπόλοιπους, ότι ξέρει τι κάνει και πως να χειρίζετε τις καταστάσης. Αν ο γονιός, πχ έχει πανικοβληθεί από τα χρέη και δεν ξέρει πως να το χειριστεί, το μόνο σίγουρο είναι ότι και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας δεν θα ξέρουν πως να πράξουν και θα κάνουν ότι θέλει ο καθένας. Θα πρέπει ο γονιός να θέσει ένα στόχο και ξεκάθαρους σκοπούς που πρέπει να επιτευχθούν. Δεν έχει σημασία αν ο στόχος ή ο τρόπος με τον οποίο θα πιαστεί, είναι λάθος (αρκεί να μην είναι τελείως λανθασμένος). Τα μέλη, εφόσον δουν ότι ο “αρχηγός” έχει σαφής οδηγίες/κατευθύνσεις, θα του δώσουν την εμπιστοσύνη τους και θα πειθαρχίσουν.
  • Αφήστε τους άλλους να κάνουν λάθη. Αν για οποιοδήποτε λόγο, υπάρχει αντιγνωμία και σύγκρουση με τα υπόλοιπα μέλη, εφόσον οι καταστάσεις το επιτρέπουν, αφήστε τους να κάνουν αυτό που νομίζουν, υπό την προυπόθεση ότι γνωρίζετε, ότι όντως κάνουν λάθος. Έτσι, όταν οι ίδιοι καταλάβουν ότι έκαναν λάθος και εσείς ως “αρχηγός” είχατε δίκιο, θα σας εμπιστευθούν και θα υπακούσουν.
  • Πολλές φορές, ειδικά μέσα σε οικογένειες, υπάρχουν μέλη τα οποία θεωρούν τους εαυτούς τους “ξερόλες”. Γνωρίζουν τα πάντα και κάνουν τα πάντα. Έτσι νομίζουν δηλαδή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνεχώς εντάσεις και συνεπώς απειθαρχία. Σε αυτή την περίπτωση, αναθέστε εργασίες σε αυτά τα μέλη, για τις οποίες γνωρίζετε ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Έτσι, αποτυχαίνοντας να εκπληρώσουν την εργασία, θα γυρίσουν με την “ουρά στα σκέλια”.

Αν παρατηρήσετε, σε όλες τις παραπάνω μεθόδους, το “κλειδί” για την επίτευξη ενός πειθαρχημένου συνόλου, είναι ο “αρχηγός”. Ο “αρχηγός” είναι αυτός που πρέπει να “διαβάσει” ένα προς ένα τα μέλη και να πράξει ανάλογα. Χρειάζετε, αυτό που λέμε στην πιάτσα: “αρχηγός με αρχίδια και όχι αρχηγός αρχίδια”.Ειδικά σε μια περίπτωση επιβίωσης, όπου μπορεί να έχουμε να κάνουμε με ένα σύνολο, που μεταξύ του να μην έχει κοινά σημεία, όπως πχ σε μια οικογένεια, η πειθαρχία και οι ικανότητες του “αρχηγού” θα παίξουν μεγάλο ρόλο, στο κατά πόσο τελικά θα επιβιώσει αυτή η ομάδα.

Το θέμα είναι σίγουρα πολύ μεγάλο και σηκώνει πολύ κουβέντα. Για την πειθαρχία, έχουν γραφτεί βιβλία ολόκληρα. Ελπίζω μόνο να σας έδωσα ένα έναυσμα, ώστε να καταλάβετε, ότι η επιτυχία ή όχι, ενός συνόλου, εξαρτάται πολύ από το πόσο πειθαρχιμένα είναι τα μέλη του συνόλου. Δεν έχει σημασία αν καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να κάνουν ή όχι κάτι. Σημασία έχει να καταλαβαίνουν ότι έτσι πρέπει να γίνει, γιατί αυτός που ξέρει πως να χειριστεί το θέμα (ο αρχηγός), έτσι αποφάσισε.

Advertisements