Το δόρυ είναι από τα αρχαιότερα όπλα που εφηύρε ο άνθρωπος. Το χρησιμοποίησε κυρίως για το κυνήγι στα πρώτα του βήματα και αργότερα ως ένα αποτελεσματικό όπλο. Ως Έλληνες σίγουρα ξέρουμε πόσο διαδεδομένη ήταν η χρήση του στην Αρχαία Ελλάδα. Το δόρυ αποτελείτε από ένα μακρύ κοντάρι στου οποίου, προσάπτουμε στην μια άκρη ένα αιχμηρό αντικείμενο. Μπορεί να είναι μια πέτρα, μια λόγχη από μέταλλο, ένα ακονισμένο κόκκαλο, ένα μαχαίρι κα. Αν δεν έχουμε τον χρόνο η την ευχέρεια, μπορούμε απλώς να ακονίσουμε την άκρη του ξύλου, κάνοντας την μυτερή. Για να σκληρύνει περισσότερο, το βάζουμε κοντά στην φωτιά για να ξεραθεί το ξύλο και να σκληρύνει.

Το δόρυ, μπορεί να έχει διάφορα μεγέθη, ανάλογα και με την χρήση του. Ένα δόρυ στο ίδιο μέγεθος με το ύψος του χρήστη, είναι μια καλή πρώτη επιλογή. Όσο πιο μακρύ είναι το δόρυ, τόσο πιο πολύ δύναμη χρειάζεται για να το χειριστούμε και επιδεξιότητα. Ένα πολύ μεγάλο δόρυ, όπως ήταν η Μακεδονική Σάρισα, (περίπου 5-6m) αποκλείονται για χρήση ως όπλο για κυνήγι ή για αυτοπροστασία. Τόσο μακρύ δόρυ, χρησιμοποιούνταν μόνο σε οργανωμένους σχηματισμούς (φάλαγγες).

Σε περίπτωση που επιλέξουμε να έχουμε ένα μακρύ δόρυ ή η λόγχη του είναι σχετικά βαριά, μπορούμε να αντισταθμίσουμε το εμπρόσθιο βάρος, βάζοντας ένα μεταλλικό, ας πούμε, βαρίδι στο πίσω μέρος του. Το αρχαίο Ελληνικό δόρυ, είχε ένα τέτοιο βαρίδι στο πίσω μέρος του. Φαίνεται και στην φωτογραφία. Η χρήση του βαριδιού, μετατοπίζει το κέντρο βάρους κοντά στο χέρι μας (στην λαβή) και κάνει πιο εύκολη την χρήση του.

Το δόρυ για να το πιάσουμε/χειριστούμε το κρατάμε με δύο τρόπους. Ο ένας είναι με το χέρι μας κάτω, το δόρυ κάτω από το χέρι μας και να ακουμπάει ελαφρά στον αγκώνα μας. Έτσι έχει πιο καλό πιάσιμο και μπορούμε να το χειριστούμε πιο εύκολα. Ο δεύτερος τρόπος, είναι όπως βλέπουμε να το κρατά ο Λεωνίδας. Με το χέρι ψηλά. Αυτή η στάση όμως είναι κάπως μειονεκτική, καθώς δεν προσφέρει καλό χειρισμό. Μάλιστα σε αυτή την στάση, μπορούμε να κάνουμε σχεδόν μόνο μια κίνηση, απλώς να "μπείξουμε" με δύναμη το δόρυ προς το έδαφος. Στο παρακάτω βίντεο φαίνονται κάποιες κινήσεις που μπορούν να γίνουν με το δόρυ είτε για άμυνα είτε για επίθεση. Αν θα προσέξετε, στο μεγαλύτερο μέρος του βίντεο, οι "πολεμιστές" κρατάνε το δόρυ, από κάτω και μόνο σε λίγες περιπτώσεις, όπου όπως φαίνεται, ο πολεμιστής δίνει το τελευταίο πλήγμα, κρατά το δόρυ από επάνω.

Όταν χρειαστεί να κυνηγήσουμε με δόρυ, προτιμούμε να την "στήσουμε" σε κάποιο πέρασμα ζώου, σε ένα πιο ψηλό σημείο από το έδαφος. Μόλις το ζώο περάσει, το καρφώνουμε δυνατά με απότομη κίνηση και τραβάμε πάλι το δόρυ πίσω. Αν δεν προλάβουμε να το τραβήξουμε ή νιώσουμε ότι το ζώο πάει να μας "τραβήξει" αφήνουμε το δόρυ. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε πάντα κοντά μας και ένα δεύτερο όπλο, εκτός από το δόρυ. Το ίδιο ισχύει και για το αν πετάξουμε το δόρυ, ως ακόντιο. Είτε βρει στόχο, είτε όχι, θα πρέπει να έχουμε άλλο ένα όπλο. Όταν πετύχουμε το ζώο, αυτό δεν θα πεθάνει ακαριαία, γι’ αυτό δεν πρέπει να βρεθούμε μπροστά του, καθώς στις απότομες κινήσεις που θα κάνει να ξεφύγει και πάνω στον πανικό του, μπορεί να μας τραυματίσει.

Το καμάκι, έχει και αυτό την ίδια λογική χρήσης και κατασκευής. Το μόνο που αλλάζει και το κάνει να ξεχωρίζει είναι το εμπρόσθιο τμήμα του, με το οποίο καρφώνουμε το θήραμα. Στο δόρυ, επειδή ο στόχος είναι μεγάλος, είναι πιο δύσκολο να αστοχήσουμε, αλλά χρειαζόμαστε μεγάλη διείσδυσή της λόγχης στο ζώο για να πεθάνει. Στο καμάκι, επειδή με αυτό κυνηγάμε μικρότερα θηράματα και πιο ευκίνητα, χρειαζόμαστε η λόγχη μας να καλύπτει πιο μεγάλη επιφάνεια. Γι’ αυτό τα καμάκια, έχουν τρεις και περισσότερες μύτες, ώστε να καλύπτουν μεγαλύτερο χώρο και να έχουμε περισσότερα ποσοστά ευστοχίας. Επίσης στο καμάκι μας ενδιαφέρει η λόγχη του, να έχει κάποιου είδους δόντια, ώστε να μαγκώσει στο θήραμα πχ. ψάρι και να το τραβήξουμε στο μέρος μας.

Bonus 😉

Advertisements